وزيرى مىنويسد : « ميرزا عبد المؤمن نام بردسيرى ، درين قبه ، [ افرادى به خط خود نوشته ] جعل كرده كه اين قبه مقبره خواجه عبد الرشيد است ، و او معاصر شاه سليمان صفوى بوده و از [ نباير ايدكوى برلاس ] كه در سلطنت امير تيمور گوركان حكمران كرمان بوده است [ پاره افراد سياقى به خط خودش جعل كرده مىگفت صورت بنائى مدرسه و مخارج قبه سبز است ] كه خواجه عبد الرشيد جد من است [ و ازين قبيل خرافات بر اثباى مدعاى خود بسيار مذكور مينمود كه نگاشتن آنها موجب طول كلام است ] » ( تاريخ كرمان ، تصحيح نگارنده ص 345 ) . چنان مىنمايد كه همانطور كه مدرس اوليه مدرسه ، شهاب الدين زوزنى اعتقادى به وقف اين ملكات قراختائى نداشته ، بعدها نيز موجبات حفظ آن به كلى از ميان رفته است ، چنان كه دعواى خواجه عبد الرشيد ، و ضبط تمام محوطه و فضاهاى باغها و پاركهاى اطراف آن و درختكردها و هم - چنين زلزله شديد و پراكندگى قرآنها چنان پىدرپى روى داده كه گوئى همه دست به دست هم داده بودند تا اصول اين وقفيت را از بين ببرند . هجده جزوه ازين سى پاره ، پس از خرابى قبه سبز ، به مزار شاه ولى انتقال يافت و در آن‌جا نگاهدارى ميشد . يكى از آن جزوه‌ها به سال 1309 ش / 1930 م . از طرف متولى - باشى آستانه به عنوان هديه تقديم شاهنشاه پهلوى نخستين شده است . طول هريك از صفحات قرآن 45 و عرض آن 33 سانتيمتر است ، و در هر صفحه فقط سه سطر نگاشته شده . عمدهء سر سوره‌هاى مذهّب را به مرور زمان از ميان برده‌اند . وقفنامه بىبى تركان در ورق اصلى پشت اولين صفحه از جزوه هفتم قرآن ثبت شده . اين جزوه هفتم داراى 98 ورق است . دو صفحه اول و آخر اين جزوه تماما تذهيب شده و نسبة به سلامت مانده است .