آن را دروازهء شيراز گفتند . حالا اين اسماء تغيير يافته ، دروازه‌اى ديگر به طرف شمال زياده گرديده است . تاريخ فوت امير صايب تدبير مير عليشير نوايى قدّس سرّه خسرو اقليم سخن آرائى نظام الدّين امير عليشير نوايى در دور سلطنت سلطان حسين ميرزا از منصب وزارت به مرتبهء امارت رسيده بود . امّا در امور وزارت چنان بود كه با صابت تدبير زنگ كدورت از آيينهء دولت مىزدود و از وفور درايت از عطارد قصب السبق مىربود . قطعه جرير كلكش در كشف مشكلات جهان * چنان كه نغمهء داود در اداى زبور نه در حديقهء فكرش وزيده باد غلط * نه در صحيفهء عزمش نشسته گرد فتور خمسهء شيخ نظامى را به تركى جواب گفته و تذكرة الشعرا نيز دارد و تدوين ديوان كرده و به بعضى رسايل ديگر نيز پرداخته . امّا در تاريخ 904 مشرف قضا روزنامهء حيات او را چون فرد باطل از دفتر ليل و نهار بيرون كرد و اوراق اعمال و اجزاى ارقام افعال او را به ديوانگاه « انّما حسابهم عند ربّهم » برد . ولادت امير كبير در سنهء اربع و اربعين و ثمان مئه بود . وفاتش در صبح يكشنبه يازدهم جمادى الثانى سنهء مذكور . قبرش پهلوى مسجد جامع است كه خود بنا كرده بود در دار السلطنهء هرات . فضلاى زمان هر يك تاريخها نوشته‌اند . از آن جمله سلطان ابراهيم كه امينى تخلص دارد اين تاريخ را نظم كرده : مير دين‌پرور عليشير آنكه بود * عقل و دانش ملك و ملت را پناه در هدايت هادى راه هدى * در ولايت والى دين إله عاقبت زين تنگنا آمد به تنگ * شد سوى فردوس با صد عزّ و جاه در جنان جستند از تاريخ فوت * گفت رضوانش « ولايت انتباه » تاريخ ديگر محمود شاه ابن خاوند شاه گفته :