ديوان شاعر مزبور نيز تاكنون بچاپ نرسيده مناسب ديديم ذيلا آن را درج نمائيم و از اين قصيده معلوم مىشود كه پدر معزّى ( يعنى برهانى ) نيز از مدّاحان همين بو مسلم رازى بوده است ، و هى هذه « 1 » : قصيدهء معزّى در مدح بو مسلم رازى تا باغ زرد روى شد از گشت روزگار * بر سر نهاد تودهء كافور كوهسار از برف شد بدايع كهسار در حجاب * وز ابر شد صنايع خرشيد در حصار هامون برهنه گشت ز ديباى هفت‌رنگ * كردو نهفته گشت بسنجاب سيل‌بار باد صبا بباغ نسوزد همى بخور * باد خزان بچرخ برآرد همى بخار زاغ سياه يافت بميراث بوستان * ماغ سپيد داد بتاراج لاله‌زار قمرى كنون همى نسرايد بگلستان * بلبل كنون همى نگرايد بمرغزار آذر بجاى لالهء كوهى است بافروغ * آبى بجاى سوس خموليست « 2 » آبدار هر روز بر درخت بپوشند جامهء * كش زرّ پخته پود بود سيم خام تار يكچند نوبهار بياراست روى خويش * آمد خزان و كرد نهان روى نوبهار

--> ( 1 ) نقل از مجموعهء دواوين شعراء ستّه معزّى و اثير اخسيكق الخ نسخهء ديوان هند نمرهء 132 ورق b 15 ( فهرست ايته نمرهء 913 ) ، ( 2 ) كذا فى الأصل ( ؟ ) ،