باطل بود چه هردو جماعت حمل « 1 » اين فعل بر غرض خود كرده بودند و مقصود جعفر براءت ساحت خود بود « 2 » از حوالت دعوى امامت كه به دو مىكردند بر آنك او بر « 3 » فرزندان خود نصّ مىكند و بدين سبب خلفا را با او و مردم او انكارى بود ، القصّه چون جعفر رضى اللّه عنه وفات كرد جمهور شيعه متابعت موسى كردند ، و عددى اندك بامامت محمّد ديباج « 4 » بگفتند كه ايشان را « 5 » خوانند ، و هم فرقهء ضعيف بامامت عبد اللّه افطح « 6 » بگفتند كه ايشان را فطحىّ 20 « 7 » خوانند ، خلفا بعد از مدّتى بمدينه فرستادند و موسى را بر سبيل اشخاص ببغداد آوردند و آنجا محبوس كردند و در حبس وفات كرد ، شيعه گفتند مسموم بود « 8 » و او را بكنار جسر بردند و با خلق بغداد نمودند تا بديدند كه بر اندامهاى او زخمى نيست و او را بمقابر « 9 » [ قريش ] دفن

--> ( 1 ) آ ج ز ندارند ، ( 2 ) آ ج ز ندارند ، ( 3 ) كذا فى ح ، باقى نسخ « بر » را ندارند ، ( 4 ) كذا فى د ، ج ز : ديباجى ، آ : ديباجى ؟ ؟ ؟ ، ح جمله را ندارد ، - رجوع كنيد بص 145 س 1 ، ( 5 ) كذا بياض در آ ، ج بدون بياض ، د ز بجاى بياض : ديباجى ، جامع ورق 7 a : ديباجيّة ، - تصحيح بديباجى و ديباجيّه ظاهرا از تصرّفات من عندى نسّاخ است بمناسبت كلمهء « ديباج » و در جائى ديگر تسميهء اين قرقه باسم ديباجيّه به نظر نرسيد ، شهرستانى در يك موضع از ملل و نحل ص 16 اتباع محمّد ديباج را عماريّه مىنامد : « فمنهم من قال بامامة محمّد و هم العماريّة » ، و در موضع ديگر ص 126 شميطيّه : « الشّميطيّه اتباع يحيى بن ابى شميط قالوا انّ جعفرا قال انّ صاحبكم اسمه اسم نبيّكم . . . فالأمام بعده ابنه محمّد » ، و همچنين مقريزى در خطط ج 4 ص 173 و اسفراينى در التبّصير فى الدّين ( نسخهء پاريس ورق 15 a ) هردو ايشانرا شميطيّه مىنامند ، ( 6 ) تصحيح قياسى ، آ د : ابطح ، ز : بن ابطح ، ج : ابطحى ، ح جمله را ندارد ، - رجوع كنيد بص 145 س 2 ، ( 7 ) تصحيح قياسى ، آ : بطحى ، باقى نسخ : ابطحى ، - رجوع بحواشى آخر كتاب ، ( 8 ) كذا فى جميع النّسخ ، - ظاهرا « بودن » را بمعنى شدن استعمال كرده است ، براى شواهد ديگر رجوع بص 148 س 3 و ص 160 س 2 ، ( 9 ) د : بمغابر ، ز ح جمله را ندارند ؟ ؟ ؟ ، - كلمهء « قريش » در هيچيك از نسخ ندارد و واضح است كه بدون آن عبارت لغو و از قبيل النّار حارّة است ، و صريح اقوال مورّخين است كه مدفن امام