فصل پنجم سلسلهء صفويه ( 905 - 1148 ه . ق . ) ( 1499 - 1735 م . ) ظهور سلسلهء صفويه در تاريخ كهنسال ايران از چند نظر حايز اهميت است كه مهمترين آنها وحدت ملى و رسميت يافتن مذهب شيعه و ترقى هنر و صنايع است . پادشاهان اين سلسله به شيخ صفى الدين اردبيلى كه از عرفاى نامى زمان خود بود و داراى مريدانى زياد بود ، منسوبند كه از حدود سال 905 - 1135 هجرى به‌طور مستمر و پس از آن ، يعنى بعد از مدت كوتاهى كه افاغنه در ايران حكومت كردند ، تا سال 1148 هجرى ( سال جلوس نادر شاه ) به‌طور رسمى در ايران سلطنت كرده‌اند و حتى بعد از نادر نيز چند تن از افراد منسوب به اين سلسله در خراسان و اصفهان اسما مدتى سلطنت داشته‌اند و در حقيقت بازيچهء دست امرائى مانند ابو الفتح خان بختيارى ، كريم خان زند و محمد حسن خان قاجار بوده‌اند .