گفتار پنجم از مقالهء هفتم در ذكر سلطنت سلاطين دكن است و ايشان طايفهء پنجم‌اند از طوايف خمس و اين طايفه را بهمنى مىگويند . اوّل ايشان علاء الدين حسن است و او ملازم سلطان تغلق شاه بود . بعد از فوت سلطان در سنهء 748 داعيهء سلطنت نمود به بهمن شاه ملقّب شد و در دولت‌آباد خطبه به نام خود خواند و گلبرگه « 1 » را تختگاه خويش ساخت و يازده سال سلطنت كرد . در عيون التواريخ مسطوّر است كه آن جناب از نسل بهمن بن اسفنديار است و به اين اعتبار آن طبقه را بهمنى مىگويند « 2 » . در ايّام سلطنت سلطان تغلق ، حسن شاه به دار الملك دهلى رسيد و از پرتو نظر فيض‌اثر حضرت شيخ نظام اوليا ، استفاضهء انوار سعادت و اقبال نموده ، شيخ

--> ( 1 ) . گلبرگه : شهرى است در شمال ميسور هند ، كنار مرز غربى دكن ( دايرة المعارف فارسى ) . ( 2 ) . صاحب تاريخ فرشته ، ج 1 ، ص 282 ، مىنويسد : « آنچه به خاطر ناقص اين اخبار مىرسد آن است كه چون نام كانكوى بهمن جزو نام سلطان علاء الدّين حسن گرديده او را بهمنى گفتند ، امّا شعرا و مورّخان خوشامدگوى را دستاويزى به هم رسيده است اين معنى را در لباس ديگر جلوه دادند » .