( 132 ) - سكّه‌هاى پاكر برادر اشك سيزدهم ( ارد اوّل ) خورده‌اند ، زيرا پلوتارك چنان كه در صفحهء 84 اين تأليف گفته شد ، بين پنجاه و يكصد و بيست ميلادى ميزيست . كشته شدن پاكر و شكست پارتيها در سال 39 ق . م رويداد . تلفات پارتيها را در اين جنگ از قول ارزيوس مورّخ بيست هزار نوشته‌اند و ژوستن گويد ، كه تلفات پارتيها در جنگى هيچگاه از اين عدّه تجاوز نكرد ( كتاب 42 ، بند 4 ) . از گفته‌هاى مورّخين چنين استنباط مىشود ، كه پاكر شخصى جوانمرد و با علوّ همّت بوده ، به همين جهت مردم سوريّه باطنا به او متمايل بودند و او را پادشاه حقيقى خود ميدانستند و نيز معلوم است ، كه از پسران ارد هيچيك نام نيك و خوى خوب و رفتار جذّاب و دلپسند او را نداشت . موافق روايتيكه مدركش ذكر نشده ، سردار رومى پس از كشته شدن پاكر سر او را از بدن جدا ساخته امر كرد سرش را در سوريّه بگردانند و بمردم نشان دهند ، تا اهالى ترسيده از پاكر و پارتىها مأيوس شوند . چون مدرك اين روايت معلوم نيست ، نميتوانيم در باب صحّت يا سقم آن چيزى بگوئيم « 1 » . معلوم است ، كه پاكر مصحّف اسم اين پسر ارد بوده و اسم صحيح او همان است ، كه بعض مورّخين شرقى ضبط كرده‌اند ( چنان كه بيايد ) « 2 »

--> ( 1 ) - درر التيجان ، جلد دوّم ، صفحهء 154 - 155 . ( 2 ) - مورّخين شرقى اين اسم را مختلف نوشته‌اند : فقور ، فغور ، افقور و غيره .