چنان كه در محرّم سال 311 عامل سامانى سيستان را بيرون كردند و پسر محمّد بن خلف بن ليث سابق الذّكر يعنى امير ابو جعفر احمد را كه مادرش بانو دختر محمّد بن عمرو بن ليث بود بامارت خود برداشتند . اين امير ابو جعفر احمد بن محمّد كه از 311 تا 352 در سيستان امارت كرده و همواره با امراى سامانى مخصوصا نصر بن احمد ممدوح رودكى روابط حسنه داشته مردى كافى و كاردان و حكيم و فاضل بوده و در عهد او سيستان قرين آسايش و فراغت شده و فضلا و حكماى بسيار از اطراف گرد او جمع آمده و بنام او كتابها ساخته‌اند . امير ابو جعفر را در سال 352 جمعى از چاكران او در مجلس شراب كشتند و چون او كشته شد پسرش امير ابو احمد خلف بر جاى پدر نشست و خلف در امارت سيستان طاهر بن على تميمى را كه از طرف مادر بعلىّ بن ليث برادر عمرو و يعقوب منسوب بود با خود شريك ساخت و اين طاهر كه مردى شجاع و كافى و عالم بود با مخالفين خلف و امراى سامانى مخصوصا ماكان بن كاكى جنگها كرده و غالبا از اين حوادث فاتح بيرون آمده است . خلف در سال 353 بعزم حجّ عازم بيت اللّه شد و طاهر بن على را بجاى خود در سيستان گذاشت امّا چون از حجّ برگشت طاهر او را بسيستان راه نداد و خلف ناچار بمنصور بن نوح سامانى پناه برد و به يارى او بسيستان آمد . طاهر كه تاب مقاومت نداشت شهر را خالى كرد و بحدود هرات رفت ولى پس از آنكه از پراگنده شدن ياران خلف آگاه شد بر سيستان تاخت و خلف بار ديگر از امير منصور كمك گرفته به شهر خود برگشت و در اين تاريخ طاهر مرده بود و حسين پسرش بر اتباع پدر رياست داشت . عاقبت حسين از منصور سامانى امان خواست و ببخارا رفت و خلف در 359 بر سيستان مستقرّ گرديد . بعد از مدّتى خلف نسبت بمنصور سامانى راه خلاف پيش گرفت و از ارسال مال و هدايائى كه فرستادن آنها را ملزم شده بود استنكاف ورزيد . منصور هم براى سركوبى