شنايع نسبت ميداد و هيچ ملاحظه نميكرد كه انتقاد بر اعمال عاديه و مطالب محرمانه احدى مادام كه مضر باصول قانون نباشد جايز نيست چه جاى پادشاه كه قانون او را مقدس و منزه از هر قسم اعتراضى و مسئوليت قرار داده و مخفى نماند كه غرض رفقاى من تهذيب اخلاق نوع ملت نبوده بلكه ابدا متوجه به وطن و اهل وطن نبودند فقط چون بواسطه نگارش اين‌گونه مطالب مشترى روزنامه آنها زيادتر ميشد و بزرگان مملكت هم قهرا از نوك قلمشان ميترسيدند ناچار رشوه ميدادند و تملق ميگفتند ، آقايان هم بىملاحظه مسئوليت هرچه مى خواستند يا مىتوانستند مينوشتند چنانچه روزنامه مساوات كه خود را اول مروج مشروطيت جلوه داده بود و مشروطه‌خواهان ساده‌لوح زمان بجان خريدارش بودند وقتى كه قانون انطباعات از مجلس شوراى ملى و صحه پادشاه گذشت يكنمره روزنامه خود را سر تا پا وقف و صرف استهزاء آن قانون نمود « * » مسلم است كه مشروطه‌خواه هرگز بقانون موضوع استهزاء نميكند و لكن چون ديد اين قانون از هتاكى و هرزه درآئى آن جلوگير است اين بود كه بىاختيار مرتكب آن اقدام جسورانه گرديد و يكى از جهات ثلاثه انحطاط مجلس همين مطلب شد چنان كه شرحش خواهد آمد اما من هميشه بر اين مسلك نامعقول اعتراض داشتم و جواب مندرجات زشت آنها را مينگاشتم از همين جهت هميشه بر

--> ( * ) سرلوحه اين شماره يعنى شماره 19 كه مصادف با تصويب قانون مطبوعات است به نظر ارباب جرايد اين قانون با آزادى قلم منافات دارد برنك قرمز ملون شده و علاوه در اينشماره كاريكاتور ( عيد ظهور قانون مطبوعات ) روى آن با خط طلايى نوشته شده بدست دو فرشته قرار گرفته و اين دو فرشته نيز بار رنگ قرمز رنگ‌آميزى شده‌اند خلاصه اينكه مدير مساوات با اين عناوين ميخواهد تأثير قانون جديد مطبوعات را در عدم آزادى قلم نشان دهد . ص 207 تاريخ جرايد و مجلات تأليف محمد صدر هاشمى