عارض بود . در ابتدا به نيابت منصور محتاج ، بعد از آن به اصالت ناصح الدين ابو جعفر كمنج روى زمانه و دست و پاى مكارم بود . اين دو بيت در خضاب شعر او است : فقالوا اختضب قبل المشيب فقد بدت * سهيمة فى عارضيك يصول فقلت خضاب الطبع لم يبق لونه * فكيف خضاب يعتريه نصول ( 225 ر ) خطير الدين عبد العزيز اسكجه در وفود فضل چون كعبتين همه نقش بود ، و چون آينه همه روى . به خراسان مستوفى امير اجل اختيار الدين جوهر بود . وامق و عذرا مثنوى تازى نقل مىكرد . چون اشغال بزرگ به وى مفوض گشت ، از اتمام آن بازماند . اگرچه عم مادرم بود ، از شعر او جز اين يك بيت مطلع قصيده‌اى ياد ندارم ، شعر : على اللّه يا حادى اليعملات * الام شغفت بطى الفلاة ابو طاهر در تصفح علوم چون قطائف همه چشم بود . درخت دانش او سر بر فلك داشت . اين قطعه را عروس‌وار جلوه كرده است ، شعر : نام الانام على العلى فاصبحت * شرفاتها تهوى على اشرافهم اسلافهم خلقوا لاسلاف الندى * اخلافهم خلقوا على اخلافهم فاندب كرامهم و بلغ مسمعى * « ذهب الذين يعاش فى اكنافهم » ابو الحسين كيله بازوى شهرستان علم بود ، و قلادتهاى فضل او چون ستاره‌هاى رخشان و درفشان . اين ( 225 پ ) بيت از آن او است ، شعر : لوان كفك و فرت حق العلى * نصبت سرير العاج لى فى العاجل ابو شجاع شمامه را اگرچه ذكر رفته است ، به حكم آنكه قارون فضل بود ، اين دو بيت به سرباره ياد كرد مىآيد ، شعر :