طرف شام گريخت . امراى شام چون از گرفتارى تنم آگاه شدند ، ايتمش را با جميع رفيقان گرفتند . و مصريان بعد از گرفتن تنم و فتحى چنين متوجه دمشق شدند و مردم دمشق به استقبال آمده ايتمش و همراهان را به نظر سلطان آوردند و حكومت شام بر سيدى سودون قرار گرفت و دمرداش محمدى ، نايب حلب شد . و تنم و امراى مصر و شام را كه گرفتار شده بودند ، اكثرى به قتل آوردند . و شخصى دعوى مىكرد كه تنم را از اسب من انداخته‌ام . چون او را به حضور تنم آوردند گفت كه دروغ مىگويد . در وقت حمله كسى نزديك من نبود و اسب من به سر درآمده افتادم . و سلطان بعد از قتل ايتمش و تنم و امراى مصر و شام از دمشق بيرون آمده متوجه مصر شد و در بيست و ششم رمضان سنهء مذكور به قاهره درآمد و خبر جنگ « 1 » نايب حلب با سلطان احمد و قرايوسف تركمان و شكست لشكر حلب در مصر به سلطان رسيد و متعاقب كتابت سلطان احمد و قرايوسف كه « ما به جنگ نيامده بوديم ، بلكه به واسطهء سابقهء دوستى پناه به اين ولايت آورديم . و چون لشكر حلب بر سر ما آمدند ناچار به واسطهء حفظ حال و مال جنگ كرديم . » و سلطان مىخواست كه لشكر به جنگ سلطان احمد و قرايوسف فرستد كه ايشان به جانب روم نزد ايلدرم بايزيد رفتند .

--> ( 1 ) . م : بىنقطه