ذكر وقايع سال پانصد و هشتاد و نهم از رحلت خير البشر « 1 » چون در اين تاريخ مسمّى به « الفى » كه به موجب مثال واجب الامتثال سلطان السلاطين ، ظل اللّه فى الأرضين ، قهرمان الماء و الطين ، ناشر امن و امان ، باسط عدل و احسان ، خلاصهء نوع انسان ، وارث سرير سليمان ، رافع لواى توحيد ربّانى ، درّ درياى عاطفهء الهى ، مصدر فيض نامتناهى ، مالك ممالك تحقيق ، سالك مسالك تدقيق ، شهنشاه اعدل جهانيان ، مالك رقاب انام ، پادشاه اسلام ، سايه إله ، الناصر لدين اللّه ، جلال الدّين محمّد اكبر پادشاه غازى ، خلّد اللّه ملكه و سلطانه و افاض على العالمين برّه و احسانه ، اين بندهء درگاه و مخلص بلااشتباه ، احمد بن نصر اللّه تتوى « 2 » به تأليف اين تاريخ بايد كه سرافراز گشته چند امر را به مقتضاى حكم لازم الاذعان التزام كرده باشد . يكى آنكه عبارت اين تاريخ خالى از عبارت منشيانه و تصنّفات مرسلانه و عارى از اقتباسات كلام عرب و اشعارى كه موجب انتشار فهم تواند شد ، باشد . و ديگر آنكه در ابتداى ظهور هر صاحب‌منصبى بايد كه مجملى [ 187 ب ] از احوال آبا و اجداد و كيفيّت وصول او به مرتبهء سلطنت مذكور گردد . بنابراين اگر قبل از شروع ذكر وقايع حوادث اين سال ، شمّه‌اى از احوال پادشاه جهانگير ، چنگيز خان ، كه كوكبهء سلطنت او در اين سال از افق مشرق طالع گشته و ذكر آبا و اجداد ايشان مذكور گردد ، در نظر ارباب الباب از حليهء قبول عاطل نخواهد بود ، و من اللّه التوفيق .

--> ( 1 ) . ق : عليه و آله التحية من الملك الاكبر . ( 2 ) . براى شرح حال ملا احمد تتوى رجوع شود به مقدمهء مصحح در جلد اول كتاب .