ذكر وقايع سال چهار صد و شصت و دويّم از رحلت خير البشر در اوايل اين سال ، سلطان ابراهيم بن مسعود بن محمود بن سبكتكين به عزم غزو بلاد هند رفت و بسى از قلاع آن ولايت را ، كه به حصانت و متانت اشتهار داشتند ، فتح نمود « 1 » . و از جمله وقايع اين سال آنكه شرف الدّوله مسلم بن قريش ، كه صاحب موصل بود ، بلدهء حلب را به حوزهء تصرّف خود درآورد . تفصيل اين مجمل در تواريخ معتبره بر اين وجه مسطور است كه چون قبل از اين ، تاج الملك تتش بن الب‌ارسلان ، حاكم دمشق « 2 » ، مكرّر به عزيمت تسخير حلب آمده او را محاصره نموده امّا در جميع مراتب به واسطهء شرف الدّوله ، كه اهالى حلب را به جميع ما يحتاج اليه امداد مىنمود ، تاج الملك مطلقا بر آن شهر دست نمىيافت ، و چون در اوايل اين سال ، كه نوبت چهارم تاج الملك به عزم گرفتن آن بلده آمده بود ، مدت مديد سعيهاى بليغ نمود و هيچ اثرى بر كوشش و سعى او مترتّب نگرديد ، بالضّروره از گرفتن آن بلده مأيوس گشته به جانب بلدهء بزاغه و بيره « 3 » عنان عزيمت منعطف داشته آن دو بلده را به اندك‌توجّه در حوزهء تصرّف خود درآورده ، سور بلدهء عزاز « 4 » را سوخته باز به جانب دمشق مراجعت نمود . و در اين وقت ، اهالى حلب كس پيش شرف الدّوله فرستاده پيغام دادند كه : اگر خدمت ايشان متوجّه اين صوب شوند مدينهء حلب را ، كه رشك جميع بلاد عالم است ، بىمحنت و تكلّف به ايشان مىسپاريم و شرف الدّوله اين مژده را از جملهء

--> ( 1 ) . مهّمترين قلعه‌اى كه سلطان ابراهيم موفّق به فتح آن شد دژ « اجود » بود كه در يك صد و بيست فرسنگى لاهور قرار داشت . ( 2 ) . تتش در سال چهار صد و هفتاد و دو دمشق را متصرّف شد و سلسلهء سلاجقهء شام را تأسيس كرد . ( 3 ) . هر سه نسخه : نزاعه و بسيره . ( 4 ) . م : عزاو ؛ ق : عزار .