دار الخلافه مىزدند ، بر در سراى او نيز مىزده باشند . و اين در آن زمان كمال بىادبى بود نسبت به خلفا . و ديگر امرى كه از سعد الدّوله گوهرآيين نسبت به خلفا زشت مىنمود آن بود كه طويله‌هاى اسبان خود بر باب الفردوس ، كه يكى از ابواب مقرّرهء دار الخلافه بود ، بست . و چون اين امور ناشايسته از وى به ظهور رسيد خليفه ، المقتدى بامر اللّه ، شكايت او را به سلطان ملكشاه نوشت و سلطان ملكشاه بعد از اطلاع بر آن ، فرمانى مشتمل بر تهديد و وعيد تمام به سعد الدّوله گوهرآيين فرستاده او را از آن حركات نالايق منع بليغ فرمود . و در اين سال سلطان ملكشاه را پسرى شد كه او را ملك « بركيارق » نام نهادند . و در اين سال ، از اكابر علما شيخ عبد القاهر جرجانى ، كه از جمله مصنّفات او كتاب دلائل الإعجاز و شرح المغنّى مشتمل بر سى مجلّد است ، وفات يافت . و در همين سال شيخ عبد القاهر جبلى « 1 » متولّد گشت .

--> ( 1 ) . به قطع يقين اشتباه است . مراد ، ابو على بن البنا مقرى ( قارى قرآن ) حنبلى است .