ذكر وقايع سال چهار صد و پنجاه و نهم از رحلت خير البشر در الكامل التّاريخ آورده كه در اين سال ، ملك اقسيس از دمشق به عزم تسخير مصر متوجّه آن صوب گشت و قاهرهء مصر را مصادره نموده كار بر اهالى آن ديار به تنگ آورد . بنابراين ، اهالى آنجا به اتّفاق ابن جوهرى ، كه محدّث و واعظ آن ديار بود ، به مسجد جامع فراهم آمده به تضرّع و زارى و خشوع و خضوع از حقّ ، سبحانه و تعالى ، كه كشف بليّات از عباد در جميع بلاد از جمله الطاف اوست ، دفع شرّ ملك اقسيس را مسئلت نمودند . حقّ ، سبحانه و تعالى ، به موجب وعدهء صادقهء ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ، يعنى : بخواهيد مطالب و مقاصد خود را از من تا من استجابت كنم و هر يكى را به مقصدى كه صلاح او در آن است بىتشويش و تأخير و اصل گردانم ، شرّ او را از اهالى مصر دفع نمود و خدمت ملك اقسيس بىقتال و جدال به اقبح وجهى روى به گريز نهاد . چون به دمشق رسيد ، ديد كه اهل دمشق اسباب و متعلّقان او را نيكو محافظت نموده شرايط اطاعت و انقياد به جاى آورده‌اند . بنابراين ، او نيز در مقام شفقت و احسان درآمده خراج و مال آن سال را به ايشان بخشيد . امّا چون اهالى بيت المقدّس در وقت غيبت ملك اقسيس پاى از دايرهء اطاعت و انقياد بيرون نهاده با منتسبان و متعلّقان او آنچه نبايستى كرد به فعل آورده بودند ، ملك اقسيس از افعال ايشان آزرده‌خاطر گشته از دمشق به عزم گوشمال اهالى بيت المقدّس متوجّه آن صوب گشت . اهل بيت المقدّس چون بر اين حال اطلاع يافتند برج و باروى شهر را ضبط نموده در مقام مدافعت و ممانعت آمدند . امّا ملك اقسيس جدّ و جهد نموده قهرا و جبرا شهر را متصرّف گشت و حكم به قتل عام اهل آن شهر كرده هيچ احدى را زنده نگذاشت ؛ حتّى هركه پناه به خانهء بيت المقدّس برده بود ايشان را در همانجا به قتل رسانيدند ، مگر اندكى كه به صخرهء بيت المقدس التجا برده بودند ايشان از قتل رهايى يافتند .