ذكر وقايع سال سيصد و چهل و سيّم از رحلت خير البشر در اين سال نجا ، غلام سيف الدّوله ، بر رى خروج كرد . منشأ اين آن بود كه در سال گذشته چون از اهل حرّان به ظلم و عنف مال بسيار گرفته و آن مردم به شكايت پيش سيف الدّوله رفتند و سيف الدّوله در مقام تأديب و تنبيه او شده ، و نجا اين معنى را فهميده تمامى اموالى كه گرفته بود با آنچه از خاصهء سيف الدّوله نيز بود گرفته متوجّه ولايت آذربايجان شد . در آن وقت ابو الورد نام شخصى از اعراب بر ولايت آذربايجان استيلا يافته بود . نجا چون به آن حدود رسيد بعد از كارزار بسيار چون ابو الورد را به قتل رسانيد شوكت او زياده شده در آذربايجان استقلال پيدا كرد . چون سيف الدّوله بر اين حال اطلاع يافت با لشكرى عظيم متوجّه دفع او شده به اندك مدّت او را دستگير كرده سرش را از تن جدا ساخته جسدش را در نجاست انداخت . و در اين سال دمستق بن دمستق تنور ، ملك ارمن ، با لشكرى عظيم متوجّه مدينهء مصيصيه « 1 » كه ما بين انطاكيه و طرسوس واقع است و از بناهاى مصيص بن روم بن يمن بن سام بن نوح ، عليه السّلام ، است گشت و بعد از مدّتى مديد چون از گرفتن آن شهر مأيوس شد شروع در نهب و غارت حوالى و حواشى آن شهر نموده پانزده هزار كس از دهستان مصيصيه به قتل رسانيد و از آنجا به‌جانب طرسوس مراجعت نمود . و هم در اين سال ، معزّ الدّوله بويه باز به واسطهء آنكه ناصر الدّولة بن حمدان در اداى مالى كه مقرّر شده بود غفلت مىورزيد متوجّه بلاد موصل گشت . ناصر الدّوله به همان عادت خود موصل را گذاشته متوجّه نصيبين گشت و معزّ الدّوله در موصل توقّف ناكرده ناصر الدّوله را تعاقب نمود . ناصر الدّوله اين نوبت بر خلاف

--> ( 1 ) . الكامل : مصيصه .