ذكر وقايع سال سيصد و دوازدهم از رحلت خير البشر در اكثر تواريخ معتبره مسطور است كه در اين سال ابتداى دولت علويّه كه مدّتى مديد در مغرب‌زمين سلطنت نموده و آخر الأمر ، ولايت مصر و شام و آنچه توابع آن ولايات بود همه را به تصرّف خود درآوردند . كيفيت ظهور اين طايفه بر اين منوال است كه در روز چهارشنبه ، چهاردهم ماه ربيع الاوّل اين سال ، ابو محمّد عبيد اللّه بن محمّد بن عبد اللّه بن ميمون بن محمّد بن اسماعيل بن جعفر الصادق ، عليه السّلام ، كه اول خلفاى علويهء اسماعيليه كه چهارده نفر از ايشان در مصر و ساير بلاد مغرب مدت دويست و هفتاد و دو سال خلافت كردند ، بود وفات يافت . تحقيق مذهب اسماعيليه به طريق اجمال آن است كه امام جعفر الصادق ، عليه السّلام ، را چهار پسر بود ؛ بزرگ ايشان اسماعيل كه به مادر نيز حسينى بود . دويّم امام موسى الكاظم ، عليه السّلام ، كه مادرش امّ ولد بود . سيّم محمّد ديباج كه الحال به ظاهر جرجان مدفون است . چهارم عبد اللّه كه معروف به « ابطح » است . اسماعيليه مىگويند كه امام جعفر صادق ، عليه السّلام ، از وى رنجيده بر وى انكار فرمود و امامت را به پسر ديگر امام موسى الكاظم ، عليه السّلام ، حواله فرمود . و ايشان مىگويند كه امام موسى كاظم ، عليه السّلام ، معصوم است و او اوّلا نصّ امامت اسماعيل نكرد الّا به امر پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و آله ، و پيغمبر به مقتضى وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى « 1 » هيچ حكم از امر دينى را بىحكم الهى نمىكرد . پس بالاخره ، امامت اسماعيل به امر حقّ ، سبحانه و تعالى ، راجع شد و بدأ بر خدا روا نباشد و امام خود آنچه كند و

--> ( 1 ) . و از هواى ( نفس ) سخن نمىگويد . اين ( قرآن ) نيست مگر وحيى كه ( بر او ) مىشود ؛ ( نجم ، 3 و 4 ) .