محض و برادرانش ، ابراهيم و جعفر و حسن ، حبس نمود . و در همين سال ، سليمان و عبد اللّه [ 168 ب ] پسران داود بن الحسن و محمد و اسماعيل پسران ابراهيم بن الحسن و موسى بن عبد الله الحسن و عباس و على ، پسران حسن بن الحسن ، را بند نمود و بعد از چند روز فرمود تا همهء ايشان را زهر دادند ، غير محمّد « 1 » بن ابراهيم بن الحسن را كه او را زهر نداد ، بلكه دربارهء او امر كرد كه در حال حيات بر وى استوانه‌اى بنا كردند و آن جناب در آنجا به عالم بقا پيوست . و در تاريخ خطيب آورده كه قتل آن جماعت در سال صد و سى و چهارم از رحلت آن سرور ، عليه و آله التحيّة من الملك الأكبر ، روى داد .

--> ( 1 ) . او بغايت پاكيزه روى و صاحب جمال بود تا به حدّى كه او را « ديباج » گفتندى ، يعنى جامهء ديبا ؛ - هندو شاه ، تجارب السّلف ، ص 109 . اخبار مفصّل اين سيّد متعصّب و عالى مقام كه او را علىّ الخير ، علىّ الأعزّ و علىّ العابد نيز مىگفتند در مقاتل ابو الفرج ( ص 190 ) آمده است ؛ - توضيح شادروان استاد حسن قاضى طباطبايى بر تجارب السّلف ، ص 79 .