سپس دوبار ديگر در هند چاپ شد « 1 » . تقى الدين اوحدى ازين كتاب در تأليف عرفات فايده برده و بنام تذكرة النساء از آن ياد كرده است . 8 ) ديوان اشعار . چنان كه اوحدى بليانى نوشته فخرى ديوانى قريب به پنجهزار بيت داشته كه اوحدى آن را در شهر اگره نزد او ديده و از آن اشعارى در عرفات العاشقين ثبت نموده است . از فخرى هرويست « 2 » : هست آينهء صنع خدا روى تو ما را * در آينه مىبين بنگر صنع خدا را جايى كه رسيدست كف پاى تو بوسم * چون زهرهء آن نيست كه بوسم كف پا را گل پيرهنا چون كشمت تنگ در آغوش * كآن بخت ميسر نشود غير قبا را تا پيك صبا كرد طواف سر كويت * در ديده كشم خاك ره پيك صبا را ما را بجفا هجر برانداخت ، كجايى * اى آنكه برانداخته‌اى رسم وفا را هرچند فراموشيت آيين شده باشد * يكباره فراموش مكن جانب ما را فخرى بدعا يافته‌ام دامن وصلش * سهوست كه گويم اثرى نيست دعا را * * سجده غير از كعبهء كويت نمىشايد مرا * كافرم گر جز بر اين در سر فرود آيد مرا جانب بيت الحرم پيمودن را هم چه سود * چون حريم كعبهء كوى تو مىبايد مرا تا خيالت در دل آمد چشم پوشيدم ز خلق * جز بديدارت نخواهم چشم بگشايد مرا

--> ( 1 ) - تاريخ تذكره‌هاى فارسى ، ج 1 ، ص 417 ببعد و ترجمهء تاريخ ادبيات اته ، ص 5 و ص 14 . اته تاريخ تأليف اين كتاب را 947 ذكر كرده و آقاى گلچين معانى ( تاريخ تذكره‌هاى فارسى ، ج 1 ، ص 419 ) اين تاريخ را به 974 تغيير داده ( و شايد هم تصحيح كرده است زيرا فخرى يك بار ديگر اين كتاب را به عيسى طرخان حكمران سند ( 961 - 974 ) با تغيير ديباچه تقديم كرده است . ( 2 ) - شعرهايى كه از فخرى هروى در متن آمده همه از كتاب تاريخ تذكره‌هاى فارسى نقل شده است . ج 1 ، ص 431 - 433 و ص 424 .