تشكيل و امتداد روزافزون بود و برداشتن هريك از آن حلقه‌ها مايهء گسستن آن زنجيرهء فكرى و ذوقى خواهد بود . بهمين‌سبب است كه تاريخ ادبيات ايران را در عهد مذكور نمىتوان بدون توجه به سير ادب فارسى و نظم و نثر آن در سرزمينهاى مجاور بويژه هند نوشت چه غالب نويسندگان و شاعران آن عهد يا چند صباحى در آن سرزمينها گذرانده و يا پس از اكتساب فنون ادب راهى دربارها و دستگاههاى قدرت خارج از ايران گرديده و يا اگر در آن ديارهاى غير ايرانى زاده شدند زير دست استادان ايرانى تربيت يافتند و پارسى و پارسىگويى را از آنان آموختند . دربارهاى خارج ، خاصه هند ، هم‌چنان با سنت‌هاى ايرانى خويگر بودند كه بىداشتن چندين تن از آن نويسندگان و شاعران ايرانى در دسترس شاهان و شاهزادگان آرام نمىگرفتند و مترسلان و ملك - الشعراهايشان از ميان اديبان ايرانى انتخاب مىشدند . بعضى از گويندگان آن عهد نيمى از دورهء شاعرى و نويسندگى