ايرانى نبوده و يا مع الواسطه بايران نسبت داشته‌اند و ذكرشان ذيل عنوان « ادبيات در ايران » دور از مسامحه نيست . ازين‌روى شايسته‌تر آن مىبود كه در اسم كتاب ، درين مجلد و خاصه درين بخش ، اندك تغيير راه مىيافت تا به اين تسامح حاجت نمىافتاد ، ولى نه چنين تغييرى هنگام ادامهء تأليف كتاب ميسر بود و نه خاطرم يارى مىكرد تا از بيان حال بزرگمردانى از هند و روم و افغان ، چون فيضى و نفعى و كاهى و نظاير آنان ، در اين فرصتى كه دست داده است ، خوددارى كنم و آوازهء سخن‌آفرينىهايشان را به گوش پارسىگويان و دوستداران ادب فارسى نرسانم . مطالعه در شعر عهد صفوى و بيان تاريخ آن بىمراجعه به احوال و آثار اين بزرگان ناقص خواهد بود . چگونه مىتوان از تحول شعر فارسى در اين عهد سخن گفت و از بزرگانى چون فيضى و برهمن و غنى و غنيمت و بيدل و جز آنان يادى نكرد ؟ اينان حلقه - هاى اصلى زنجيرى هستند كه از سدهء دهم تا سدهء دوازدهم در حال