متخلص به « جعفر » و معروف به « ميرزا جعفر آصفخان » از رجال معروف و مقتدر دولت گوركانى هند و در همان حال از شاعران و منشيان زبردست عهد خود بود كه نزد اهل ادب چه در ايران و چه در هند بصفاى طبع و حسن گفتار شهرت داشت تا بجايى كه سخن‌شناسان معاصرش « نورنامهء » او را بعد از خسرو و شيرين نظامى سرآمد همهء منظومهاى همسان آن مىدانستند . پدرش ميرزا بديع الزمان از جانب شاه تهماسب صفوى وزارت كاشان داشت و به همين سبب ميرزا جعفر مدتى از جوانى خود را در كاشان گذرانيد . عمش ميرزا غياث الدين على بن آقا ملا بهند رفت و در خدمت جلال الدين اكبر بمقامهاى بلند و بمرتبهء آصفخانى رسيد . ميرزا جعفر در قزوين ولادت يافته همانجا به تحصيل ادب و دانشهاى عهد خود خاصه علم سياق پرداخت و شاعرى آغاز كرد و بتتبع ديوانهاى استادان سرگرم شد و از آن جمله در اندك روزگارى ديوان ميرزا شرف جهان قزوينى ( م 968 ه ) را غزل بغزل تتبع نمود و در همان حال با شاعران مقدم بر خود كه در قزوين بسر مىبردند مانند ميرزا سلمان حسابى و ضميرى اصفهانى

--> - * هفت اقليم ، تهران ج 3 ، ص 171 - 175 ، و دربارهء نيايش آقا ملا ، ص 176 . * عالم‌آراى عباسى ، تهران 1350 ، ص 182 . * منتخب التواريخ بداؤنى ، ج 3 ص 216 . * تذكرهء نصرآبادى ، ص 53 - 55 . * مآثر الامرا ، ج 1 ، كلكته 1880 ، ص 107 - 115 . * بهارستان سخن ، ص 439 - 442 . * عرفات العاشقين تقى الدين اوحدى ، خطى . * تذكرهء ميخانه ، متن از 155 تا 160 ، حاشيه از 160 تا 164 . * نتايج الافكار ، ص 155 - 156 . * آتشكده ، تهران ، ص 1156 - 1157 . * رياض الشعراء واله داغستانى ، خطى . * ضميمهء فهرست نسخه‌هاى خطى فارسى در كتابخانهء موزهء بريتانيا ، ص 200 - 201 .