خسرو راست ( 120 b ) به او بودم شبى افسانه آن شب مگوئيدم « 1 » * و گر ميرم به تعظيم سگان او مموئيدم « 2 » مرا امروز بردار بلا جلوه است بهر او « 3 » * سرودى كان به گاه نوحه گويند آن مگوئيدم « 4 » همه‌جا از شهيدان نور خيزد از دلم آتش * نشانست اين ميان كشتگانش گر بجوئيدم شهيد خنجر عشقم به خون ديده آلوده * به خاكم همچنان پرخون درآريد « 5 » و مشوئيدم گلى كز خاك من رويد به گوش اهل دل گويد * كه من بوى فلان دارم مبوئيدم مبوئيدم گر از گل گل شوم خيزم ز من خواهد زدن بويش * مبوئيدم كه از غيرت بسوزم گر ببوئيدم پس از كشتن چو خون‌آلوده افتد بر درش خسرو * از آن بهتر كه با عزت « 6 » به خون ديده شوئيدم * * * انسى راست « 7 » به فكر آن دهانم ديگر از هستى مگوئيدم * به گرداب عدم چون سر فروبردم مجوئيدم ز رخسار جهان‌سوزش فتاده است آتشم در دل * به آب ديدهء غم‌ديده دست از جان بشوئيدم

--> ( 1 ) - P ، B : بگوئيدم ( 2 ) - P ، B : بموييدم ( 3 ) - T : بلايا خلوت است امروز ( 4 ) - T : گويندم مگوئيدم P ، B : بكويبدم ( 5 ) - T : درآريدم ( 6 ) - T : غيرت ( 7 ) - اين غزل در T نيست