خنياگران در بارگاه شاهان ساسانى كرده‌ايم . در بزم‌هاى خاص رئيس تشريفات ، خرم‌باش ، باستادان موسيقى دستور ميداد ، كه فلان لحن و فلان مقام را بنوازد « 1 » . مسعودى نام آلات موسيقى ايرانيان را چنين آورده است « 2 » : عود ، و ناى ، و طنبور ، و مزمار ، و چنگ و گويد مردم خراسان بيشتر آلتى را در موسيقى به كار شكل 51 - ناىزن ( جام نقره ) ( زاره ، صنايع ايران قديم ) ميبردند ، كه هفت تار داشت ، و آن را زنگ ( رنج ) ميخواندند . اما مردم رى و طبرستان و ديلم طنبور را دوست‌تر داشتند ، و اين آلت نزد همه فرس مقدم بر ساير آلات

--> ( 1 ) - ر ك ص 446 اين كتاب . ( 2 ) - مروج ، 8 ، ص 91 - 90 .