هر يك ازين طبقه كه ارثا ثروتى نداشت ، به سهولت ميتوانست از راه مشاغل مختلفه خود توانگر شود . « 1 » روزى چهار بار بايستى آفتاب را ستايش و ماه و آب را نيايش نمود . هنگام خواب و برخاستن و شستشو و بستن كمربند و خوردن غذا و قضاى حاجت و زدن عطسه و چيدن ناخن و گيسو و افروختن چراغ و امثال آن بايستى هر كسى دعايى مخصوص تلاوت كند . آتش اجاق هرگز نبايستى خاموش شود و نور آفتاب نبايستى بر آتش بتابد و آب با آتش نبايستى ملاقات نمايد و ظروف فلزى نبايستى زنگ بزند ، زيرا كه فلزات مقدس بودند . اشخاصى كه بجسد ميت و بدن زن حايض يا زنى كه تازه وضع حمل كرده مخصوصا اگر طفل مرده از او بوجود آمده باشد - دست ميزدند ، بايستى در حق آنها تشريفاتى اجراء كنند ، كه بسى خستگىآور و پرزحمت بود . ارداى ويراز « 2 » ، كه از اولياء دين زردشتى است ، هنگام مشاهده جهنم در - ميان معذبين ، مثل قاتل و لواط و كافر و جانى ، افرادى را هم ديد ، كه بسبب استحمام در آب گرم و آلودن آتش و آب باشياء پليد و سخن گفتن در حين تناول طعام و گريستن بر اموات و راه رفتن بدون كفش ، در رديف ساير گناهكاران ، معذب بودند . در باب مقامات روحانيون تفصيلى در كتاب هيربدستان ( قانون‌نامه روحانيون ) و كتاب نيرنگستان ( رساله عملى در باب اجراء مراسم دينى ) مذكور است . اين دو كتاب دو قسمت از هوسپارم نسك است ، كه از فصول گمشده اوستاى ساسانى

--> ( 1 ) - دينكرد ، كتاب هشتم ، فصل 20 ، فقره 44 . ( 2 ) - Arday Viraz