تميستوكل از زمان نفى بلدش « 1 » ( 70 / 471 پ . م ) و فرارش به دربار خشايارشا ( توسيديد در كتاب اول ، فصل 137 ، مىنويسد كه تميستوكل در سال 465 به دربار اردشير پناه برد . ) تا مرگش كه احتمالا در سال 460 روى داده ، در يك سال يعنى 70 / 471 آورده است يا در كتاب پانزدهم تمامى رويدادهاى جنگ ميان دنيس و كارتاژيان را كه حدود 8 سال طول كشيده ، در سال 2 / 383 آورده است . با همه‌ى اين اشتباهات ، گاه‌شمارى ديودور همسنگ گاه‌شمارى مورخين ديگر و گاهى برتر از آن‌ها است . ژان مايه مترجم كتاب يازدهم ديودور به زبان فرانسوى درباره‌ى گاه‌شمارى ديودور مىنويسد : « در واقع مورخين امروزى [ در خصوص تعيين تاريخ وقوع رويدادها ] تاريخ‌هايى را برمىگزينند كه اغلب همان تاريخ‌هايى است كه ديودور گفته است ، با وجود اين همواره اعتماد خويش را نسبت به توسيديد و بىاعتمادى خود را نسبت به ديودور ابراز مىدارند . » « 2 » نقش مردان بزرگ يكى ديگر از موضوعاتى كه موجب وحدت و انسجام كتابخانه تاريخى مىشود ، علاقه‌ى ديودور به مردان بزرگ است . ديودور به نقش سرنوشت‌ساز مردان بزرگ در تاريخ بشرى ايمان راسخ دارد و اين دغدغه‌ى نخستين اوست كه نشان دهد اين مردان بزرگ هستند كه تاريخ بشرى را رقم مىزنند . ديودور در مقدمه‌ى كتاب چهارم به اين موضوع اشاره مىكند و همزمان توضيح مىدهد كه چرا در نظر وى نمىبايد از شرح رويدادهاى دوران قهرمانان و نيمه‌خدايان چشم پوشيد . « 3 » وى در مقدمه‌ى آغازين اثرش بار ديگر اين موضوع را از نظر مىگذراند و

--> ( 1 ) . Ostracism ( 2 ) . J . Haillet , Diodoredesicile , Bibliothequehist orique , LivreXI , CUF , Paris , 2001 , p . 32 ( 3 ) . كتاب چهارم ( فصل اول ، بند 4 )