هر كه دراز گرداند اميد خود را فاسد گرداند عمل خود را ، چنانكه از شرح فقرهء سابق ظاهر شد . 8446 من ذكر المنيّة نسي الامنيّة . هر كه ياد كند منيّت را فراموش كند أمنيّت را « منيّت » بمعنى مرگست و « أمنيّت » بمعنى اميد وآرزو ، چنانكه قبل از اين مذكور شد . 8447 من أخلص النّيّة تنزّه عن الدّنيّة . هر كه خالص گرداند نيّت را پاكيزگى جويد از دنيّه ، مراد به « دنيّه » أخلاق مذمومه وأعمال وأفعال ناشايست وبد است ومراد اينست كه أعمالى كه نيّت در آنها خالص نباشد از براي خدا وآميخته بغرض ديگر باشد ناشايست وبد است ، پس هر كه خالص كند نيّت را پاكيزگى جويد از اين كه آن اعمال أو بد وناشايست باشد ، وممكن است كه خالص كردن نيّت در طاعات وعبادات از براي خداى عزّ وجلّ سبب توفيق پاكيزگى از مطلق أخلاق وأعمال دنيّه شود چنانكه در بارهء نماز حقّ تعالى فرموده كه : « نهى ميكند از فحشا ومنكر » چنانكه قبل از اين مذكور شد . 8448 من كثر مناه قلّ رضاه . هر كه بسيار شود آرزوهاى أو كم شود رضاى أو ، يعنى رضا وخشنودى أو به آن چه حقّ تعالى نصيب وبهرهء أو كرده ، زيرا كه تا بآرزوهاى خود نرسد راضى وخشنود نشود وغالب اينست كه بهر آرزوئى كه برسد آرزوى ديگر كند وهمچنين پس كم مىشود كه أو راضى وخشنود گردد . 8449 من تبع مناه كثر عناؤه . هر كه پيروى كند آرزوهاى خود را بسيار باشد تعب أو .