بار خدايا ! چون گواهى داد ايمان من به توحيد تو ، وگويا شد زبان من به تمجيد تو ، ودلالت كرد براي من قرآن بر زيادتيهاى جود تو . پس چگونه شاد نباشد اميد من به وعدهء نيكويى تو ؟ ! بار خدايا ! پياپى شدن احسان تو به من دلالت مىكند مرا بر حسن نظر تو . پس چگونه شقىّ شود مردى كه نيكو باشد أو را از تو نظر ؟ ! بار خدايا ! اگر نظر كند به من به هلاكت چشمهاى غضب تو ، پس نخسبد از رهانيدن من از آن چشمهاى رحمت تو . بار خدايا ! اگر نزديك كرد مرا گناه من به عذاب تو ، بدرستى كه نزديك كرد مرا اميد من به تو به ثواب تو . بار خدايا ! اگر عفو كنى ، به فضل توست ؛ واگر عذاب كنى ، به عدل توست . اى آن كه اميد ندارند مگر فضل تو را ونمىترسند مگر عدل تو را ، صلوات ده بر محمّد وآل محمّد ومنّت نه بر ما به فضل خود واستقصا مكن - يعنى به نهايت مرسان - بر در عدل خود . بار خدايا ! آفريدى براي من تنى وگردانيدى در أو التهابى كه فرمانبردارى كنم تو را به آن ونافرمانى كنم وبه خشم آرم تو را به آن وخشنود كنم تو را به آن ، وگردانيدى براي من از نفس من داعيه‌اى به شهوتها ، وساكن ساختى مرا در سرايى كه پر شده است از آفتها . پس گفتى مرا كه : باز ايست . بار خدايا ! به توفيق تو منزجر مىشوم وبه كرم تو متمسّك مىشوم ، پس نگاهدار مرا ؛ [ وبه تو ] احتراز مىكنم از گناهان ، پس نگاهدار مرا ؛ وبه لطف تو پناه مىگيرم از دوزخ ، پس پناه ده مرا ؛ ومىخواهم توفيق تو را براي آنچه خشنود كند تو را وسؤال مىكنم تو را . بدرستى كه سؤال من مبالغه والحاح نمىباشد تو