بار خدايا ! مىخوانم تو را به دعاى الحاح‌كننده‌اى كه ملول نكند دعاى أو مولاي أو را ، وتضرّع مىكنم به تو تضرّع آن كسى كه اقرار كرده است بر نفس خود به حجت در دعواي خود . بار خدايا ! اگر بدانستمى عذر گفتن را از گناه در بيزارى نمودن از گناه بليغ‌تر از اعتراف به آن ، هر آينه كه به آن آمدمى ؛ واگر بدانستمى با خويش‌گيرندهء حاجت مرا از تو لطيف‌تر از خضوع براي تو ، هر آينه كه بكردمى آن را . پس صلوات ده بر محمّد وآل محمّد ، وببخش مرا گناه من به معترف شدن ، وردّ مكن مرا در مطلوب من به نااميدى در بازگشتن . بار خدايا ! سعى كرد نفس من به تو براي نفس من كه ببخشى أو را ، وبگشاد دهنهاى اميدهاى أو را به جانب يك نظر از تو به رحمتي كه مستوجب نيست آن را . پس ببخش أو را آنچه سؤال كرده است ، وبده أو را آنچه طلب كرده است كه تو كريم‌ترين كريم‌ترانى به تحقيق اميد ورحيم‌ترين آنان كه از ايشان رحمت خواهند در فراگذاشتن أو از گناهكاران . يا ربّ ! بدرستى كه كرده‌ام از گناهان آنچه تو مىدانى ، واسراف كرده‌ام بر نفس خود آنچه تو مىدانى . پس بگردان مرا بنده يا فرمانبردارى كه اكرام كنى أو را ويا نافرمانبردارى كه رحمت كنى أو را . بار خدايا ! گوئيا كه من به نفس خودم كه خسبانيده‌اند أو را در گورش وبازگشته است از أو تابعان جنازه‌اش از همسايگانش وگريسته است غريب بر أو براي غربتش وجود كرده‌اند به اشكهاى ريخته بر أو مهربانان از خويشانش وندا كرده است أو را از كنار قبرش خداوندان محبّتش ورحم كرده است بر أو دشمنىكننده‌اش در زندگى در وقت مردنش ونپوشيده است بر نظركنندگان به سوى أو نزديك آن نيستى فاقه‌اش ونه بر آن كس كه ديده باشد أو را كه بالش