در به جاى ذليلان در پيش تو سختى حاجت . بار خدايا ! كريمى تو ؛ پس گرامى كن مرا ، چون من هستم از سئوال‌كنندگان تو ؛ وجوادى به عطا ، پس در رسان مرا به أهل عطاى خود . بار خدايا ! مسكينى مرا جبر نقصان نمىكند مگر عطاى تو ؛ وآرزوى مرا غنىّ نمىكند الّا جزاى تو . بار خدايا ! هر صباح گشته‌ام بر درى از درهاى عطاى تو سائلى واز تعرّض كردن غير تو به سؤال كردن عادلى ؛ ونيست از نيكويى ردّ كردن سائلى درمانده‌اى وفرومانده‌اى براي انتظار خير تو الفت گرفته‌اى . بار خدايا ! بر پاى كردم نفس خود را بر پل خطرها ، در فتنه افتاده به عملها واعتبار ؛ پس اينك‌ام من هلاك‌شونده اگر يارى نكنى بر آن به سبك گردانيدن گناهان . بار خدايا ! آيا از أهل شقاوت آفريده‌اى مرا تا دراز كنم گريهء خود را يا از أهل سعادت آفريده‌اى مرا تا بشارت دهم اميد خود را . بار خدايا ! اگر محروم كنى مرا از ديدار محمّد مصطفى - كه صلوات خداى بر أو وآل أو باد - در سراى سلامتى ؛ ونيست كنى مرا طواف كنيزكان از خادمان ؛ وبرگردانى روى اميد داشتن مرا به نااميدى در سراى بهشتيان ، بجز اينكه گفته شد ، در آرزو افكند مرا نفس من از تو ، اى خداوند فضل كردن [ وانعام ] . اى خداوند من ! به حقّ عزّت تو كه اگر بازدارى مرا در بندها در روزهاى دراز ، ومنع كنى مرا از عطاى خود در ميانهء خلقان ، ودلالت كنى بر فضيحتهاى من چشمهاى حاضران [ را ] ، ومنع كنى ميانهء من وميانهء نيكان ، نبرم اميد خود را از تو ونگردانم روى انتظار خود را براي عفو از تو . اى خداى من ! اگر هدايت نمىكردى مرا به اسلام ، هدايت نيافتمى ؛ واگر