روزى نكردى مرا ايمان به تو ، ايمان نياوردمى ؛ واگر گويا نمىكردى زبان مرا به دعاى خود ، دعا نكردمى ؛ واگر شناسا نمىكردى مرا به شيرينى شناخت خود ، نشناختمى ؛ واگر بيان نمىكردى براي من سختى عذاب خود ؛ پناه نگرفتمى . اى خداى من ! فرمانبردارى كردم تو را در دوست داشته‌ترين چيزهاى به تو وآن توحيد است ؛ وعاصى نشدم تو را در دشمن داشته‌ترين چيزها به تو وآن كفر است . پس بيامرز مرا آنچه در ميان اين دو است . اى خداوند من ! دوست مىدارم طاعت تو را واگر چه قاصرم از آن ؛ وكراهت مىدارم معصيت تو را واگر چه راكبم آن را . پس فضل كن بر من به بهشت واگر چه نيستم أهل آنجا ؛ وخلاص ده مرا از دوزخ واگر چه سزاوارم آن را . [ اى خداى من ! ] اگر بنشاند مرا باز پس ايستادن از پيشى گرفتن با نيكان ، بدرستى كه به پاى داشته است مرا اعتماد به تو بر راههاى نيكان . اى خداى من ! دلى كه پركرده‌ام أو را از دوستى تو در سراى دنيا ، چگونه مستولى كنى بر أو آتش سوزان در دوزخ لظى ؟ اى خداى من ! نفسي كه عزيز كرده‌اى آن را به تقويت ايمان خود ، چگونه خوار كنى آن را در ميان طبقهاى آتشهاى سوزان ؟ اى خداى من ! نفسي كه عزيز كرده‌اى آن را به تقويت ايمان خود ، چگونه خوار كنى آن را در ميان طبقهاى آتشهاى سوزان ؟ اى خداى من ! زبانى كه پوشيده‌اى آن را از تعظيمهاى خود به عجب آرنده جامه‌هاى آن ، چگونه فرواندازى به أو از آتش ، شعله‌هاى زبانه‌هاى آن ؟ اى خداى من ! هر رنج رسيده‌اى به تو پناه مىبرد وهر غمزده‌اى به تو اميد مى دارد . اى خداى من ! شنودند عبادت‌كنندگان ثواب عظيم تو را ، پس خشوع نمودند ؛ وشنيدند زاهدان جزاى كريم تو را ، پس قناعت كردند ؛ وشنيدند گناهكاران وسعت رحمت تو را ، پس رغبت كردند ؛ وشنيدند اعراض‌كنندگان از راه راست