رحمت خود ، ودرگذر از من به آمرزش خود . اى خداى من ! اگر خرد است در پهلوى فرمان تو كردار من ، بدرستى كه بزرگ است در پهلوى اميدوارى به تو اميد من . اى خداى من ! چگونه بازگردم به نام اميدى از پيش تو بىروزى شده وحال آنكه گمان من به كرم تو آن بوده كه بازگردانى مرا به رستگارى آمرزيده . اى خداى من ! نگماشته‌ام بر گمان نيك خود به تو نااميدى نااميدان را . پس باطل مكن راستى اميد مرا به تو در ميان اميدواران . بار خدايا ! عظيم شد گناه من ، چون تويى آنكه با أو به جنگ بيرون آمده باشم ؛ وبزرگ شد خطاى من چون تويى طلب كرده به آن مگر آنكه من چون ياد كنم بزرگى گناه خود را وعظيمى آمرزش تو را ، بيابم آنچه حاصل است مرا از ميان اين دو چيز عفو كردن خشنودى تو را . بار خدايا ! اگر بخواند مرا به آتش دوزخ به شومى گناه من ترسيدهء عذاب ، پس بتحقيق ندا كرد مرا به بهشت به سبب اميد نيكويى ثواب تو . بار خدايا ! اگر به وحشت آرد مرا گناهان از لطف نيكيهاى تو ، بدرستى كه انس داده است مرا به يقين ، مهربانى كرمهاى تو . بار خدايا ! اگر در خواب كرد مرا غافلى از مهيّا شدن براي رسيدن به تو ، پس بتحقيق كه بيدار كرده است مرا شناختن تو اى خواجهء من به عظيم نعمتهاى تو . بار خدايا ! اگر غايب شد عقل من از راست كردن آنچه به صلاح آورد مرا ، دور نشد يقين من به نظر عنايت تو بجز من در آنچه نفع كند مرا . بار خدايا ! اگر آخر شد بجز آنچه دوست داشتى از سعى كردن عمر من ، پس به ايمان گذرانيد گذشته‌ها از سالهاى عمر من . بار خدايا ! آمدم به تو غم رسيده كه پوشيده‌ام لباس فقر وفاقت وبازداشته مرا