شماره ترتيب / نام گويندگان / مطلع قصايد و اشعار / صفحه 17 / صباحى بيدگلى / طوس اين يا وادى ايمن كه مىبينم ز دور / 88 18 / صباى كاشانى / شبانگه فرو هشت چون پرده بيضا / 92 19 / خالد نقشبندى / اين بارگاه كيست كه از عرش برتر است / 97 20 / خاور دنبلى / اى رخت افروخته طلعت ماه تمام / 99 21 / صحبت لارى / ريزد ز شوق جانان خيزد ز ياد منزل / 101 22 / وصال شيرازى / قضا بس تيز چنگال است و سندان خاى دندانش / 107 23 / قاآنى شيرازى / زهى به منزلت از عرش برده فرش تو رونق / 112 24 / سروش اصفهانى / دم بهار بياراست باغ چون طاووس / 117 25 / هماى شيرازى / زهى بارگاهت بر از عرش اعظم / 120 26 / مشتاقى نائينى / اين معبد ملائكه يا عرش كبرياست / 122 27 / روشن اردستانى / يا رب منم گرفته در اين آستانه جا / 125 28 / شباب شوشترى / نوبهار امساله صدره به ز پيرار است و پار / 128 29 / جيحون يزدى / خورشيد گريزان بودت در خم گيسو / 132 30 / فنا تفرشى / كشيد قايد توفيق سوى طوس عنانم / 134 31 / صبورى كاشانى / نوروز فراز آمد با لالهء بستانى / 138 32 / حكيم صفاى اصفهانى / امروز باز گيتى در نشو و در نماست / 140 / / شب قدر ما آن زلف چنو شام سياست / 145 / / فارس فحل منم حكمت يكران منست / 148 33 / طرب شيرازى / دوباره دور جوانى گرفت عالم پير / 151 / / اى خاك طوس مدفن سبط پيمبرى / 154 34 / اديب الممالك / جهان جوان شد و عمر دوباره باز آورد / 156 35 / قنبر طبسى / سحر چون رايت ظلمت نگون گرديد و ناپيدا / 158 36 / ذوقى اصفهانى / چو بلبل سحرى از جگر كشيد آواز / 160 37 / اديب نيشابورى / روز جشن سده است اى پسر ماه نژاد / 162 38 / ضيائى / حبّذا بارگاه عرش مثال / 165