احمد احمدى بيرجندى و سيد على نقوى زاده

25

مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي )

شماره ترتيب / نام گويندگان / مطلع قصايد و اشعار / صفحه 39 / غمگين اصفهانى / امير مشرق و مغرب امام جنّ و بشر / 168 40 / امير الشعرا نادرى / مژده كز ميلاد مسعود امام هشتمين / 170 41 / كمپانى / بريد باد صبا خاطرى پريشان داشت / 173 42 / ملك الشعرا بهار / بگرفت شب ز چهرهء انجم نقاب‌ها / 176 / / تبارك اللّه ازين فرخ آستان كه بود / 178 / / دل ز دل بردار اگر بايست دلبر داشتن / 179 43 / مقصود كرمانى / چو از مدينه به آهنگ طوس كرد سفر / 183 44 / شهاب تربتى / شهى كاستانش ز رفعت به گردون / 187 45 / صابر همدانى / يا ثامن الائمه من از كثرت گناه / 190 46 / علّامهء مازندرانى / كه كرده بدين كوى پيروزه منزل / 192 47 / صغير اصفهانى / طلوع شمس نديدى ز نجم اگر محسوس / 196 48 / رهى معيّرى / ديده فرو بسته‌ام از خاكيان / 198 49 / فروزانفر / باغ رضوان است اينجا يا خراسان است اينجا / 201 50 / آيتى بيرجندى / به تخت حسن چو كردى به صد كرشمه جلوس / 204 / / زلف بر رخ تا پريشان مىكنى / 207 51 / الهى قمشه‌اى / من بنده‌ام شهنشه ايمان را / 209 52 / دكتر قاسم رسا / آمد بهار و شد جوان گيتى ز فرّ فرودين / 212 53 / گلزار اصفهانى / زلف مشك آيين تو يا عنبر ساراست اين / 216 54 / دكتر ناظر زاده كرمانى / از سر برفت هوش ز شوق وصال تو / 218 55 / اميرى فيروز كوهى / باز جانى دگر از عالم جان يافته‌ام / 220 / / مىروم تا در سلطان خراسان يابم / 223 / / هر آن كه زين در فرخنده پى فراز آمد / 226 56 / مدرس صادقى / اى كه سلطان سلاطينى و كنز فقرايى / 227 57 / رياضى يزدى / اى شه طوس كه سلطان سرير دوسرايى / 229 58 / خليلى افغانى / فرخنده كشورى كه تويى شهريار آن / 231