اوست كه به جود فراگيرش بر جهانيان منت‌بخش ، و به رحمت كران بيكرانش بر همه بخشنده « 1 » است نامهايش مقدس و نعمتهايش برترين و او را نه شريكى است و نه مثل . نه صد نه كفو نه فرزند بلكه او خداى يكتاى بىنيازى است كه نه فرزند دارد و نه فرزند ديگرى است و او را كفوى نبوده « 2 » ( و نيست و نخواهد بود ) او صاحب نعمتهاى اصيل و بزرگ و زيبا و دارندهء بخششهاى همه جاگير و فزاينده‌گيهاى رشد يابنده بسيارى است . اوست كه نور محمدى ( ص ) را از نور مقدس خويش بعنوان اول ( پديده « 3 » ) آفريد . « حقيقت محمديه كه جامع و دربردارنده تمامى عوالم غيب و شهود و محيط و فراپوشنده تمامى مقامات ملكوتيه و جبروتيه است . » پروردگارى كه « محمد ( ص ) را بهترين خلقش و مبداء عوالم ايجادش قرار داد . » و به همين لحاظ بسبب محمد ( ص ) باب نبوت را مختوم و دينش و شرايعش را تا قيامت دوام بخشيد و « حضرتش را بسوى كافه مكلفين با هدايت كامله الهيه به نعمتهاى دائمه هميشگى ، و راه بر بسوى سعادت تام و تمام اول و آخر خلق برانگيخت ، و او را بعنوان نعمت و رحمت بزرگ و كرامت بسوى دو نوع گرانمايه انس و جن گسيل داشت ، و آن حضرت را از باب لطف و كرامت محمد رسول اللّه ( ص ) وجود حدّفاصل « وجوب و امكان » مجد و شرافت ، سيادت و سرورى هردو عالم بخشيد . وجود مقدسش را « حد فاصل بين وجوب و امكان » و « علت غايى » در آفرينش آفريده‌ها قرار داد . چنان كه در حديث قدسىاش فرمايد : « لولاك لما خلقت الافلاك » - اى رسول اكرم ( ص ) ، اگر تو نبودى آفرينش را نمىآفريدم . و در قرآن كريمش فرمود : محمد رسول اللّه رحمهء للعالمين « وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا

--> ( 1 ) - اشاره بنام شريف و ويژه خداوند جل جلاله - « الرحمن » ( 2 ) - اشاره به سوره توحيد ( آيات 3 و 4 ) ( 3 ) - اشاره به حديث مشهور نبوى « اوّل ما خلق اللّه نورى ففتق من نورى نور علىّ »