على عليه الصلاة و السلام محوّل مىشود كه همنام على و على است . امّا مرادم از نخستين على ، حضرت على بن ابيطالب - عليه الصلاة و السلام - مىباشد و از ديگرى ، مقصودم حضرت على بن الحسين - عليه الصلاة و السلام - است . به او فهم و حلم و پيروزى و محبّت و دين حضرت على بن ابيطالب عليه الصلاة و السلام عطا مىشود و نيز محنت و صبر بر مكروهات ديگرى . او سخن نمىگويد مگر چهار سال بعد از مرگ هارون . وقتى اى يزيد از اين محل گذر كردى و او را به زودى ملاقات كردى ، بشارت بده او را كه فرزندى امين ، مامون و مبارك براى او متولّد خواهد شد . او به تو خواهد گفت كه مرا ملاقات كرده‌اى . آنگاه به او بگو جاريه‌اى كه از وى ، آن پسر متولّد مىشود ، از خاندان « ماريهء قبطيه » جاريهء حضرت رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلم - مىباشد و چنانچه توانستى سلام مرا بدان جاريه برسانى ، پس چنين كن ! « يزيد » مىگويد : وقتى حضرت امام موسى كاظم عليه الصلاة و السلام به شهادت رسيدند ، پسرشان حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام را ملاقات كردم . فرمودند : دربارهء رفتن به عمره چه مىگويى ؟ گفتم : پدر و مادرم به فداى شما ؛ اين امر مربوط به شماست ، زيرا من نفقه و خرجى ندارم . نخست فرمودند : سبحان الله ، ما تا متكفل خرجت نشويم ، تكليف نمىكنيم . و ادامه دادند : اى يزيد ، در اين محل ، تو بسيار از همسايگان و عموهايت را ملاقات كرده‌اى . گفتم آرى « 1 » . آنگاه آن ماجرا را براى ايشان بازگو كردم . فرمودند : امّا آن جاريه هنوز نيامده است ؛ هر گاه آمد ، سلام آن حضرت را به او ابلاغ كن . ما به مكّه رفتيم ، آن كنيز را خريدارى فرمود و بعد از اندك زمانى ، كنيز حامله شد و آن فرزند به دنيا آمد . « يزيد » ادامه مىدهد : برادران حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام اميد به ارث بردن امامت از ايشان داشتند و به همين دليل ، بدون تقصير ، مرا دشمن خود مىدانستند . « اسحاق بن جعفر » به آنان گفت : سوگند به پروردگار ، او در حضور حضرت امام موسى كاظم عليه الصلاة و السلام چنان مىنشيند كه من هرگز نمىتوان بنشينم . « 2 »

--> ( 1 ) - او در اين محلّ ، حضرت امام صادق ، حضرت امام كاظم و حضرت امام رضا ( عليهم الصلاة و السلام ) را ملاقات نموده است . ( 2 ) - اصول كافى ، چاپ شده در حاشيهء مرآة العقول ، ج 1 ، ص 233 .