به طشت افتاد و بودى جامه‌اى از نور بر رويش * رضا فرمود جايش مد ذكر آمد ، نه خواب آمد حكيمه كند از او آن جامه ، پس انجام كرد امرش * رضا بگشود در ، بگرفت در ، گفت اين پر آب آمد شبيه موسى و عيسى و هم دريا شكافش خواند * از اين تشبيه ، مىدان تا چه حدّ او كامياب آمد مقدّس مادرى زادش ، مطهّر از پليدىها * ز قتلش قدسيان گريند و قاتل در عذاب آمد رضا با او سخن شب تا به صبحش گفت و وى مىخواند * همى تمجيد و تهليلات و ذكرش بىحساب آمد « از اين مولود » ، مىفرمود « اعظم نيست در بركت * براى شيعه » ، كوهشت و سه را نائب مناب آمد على بن جعفرش دستش همى بوسيدى و گفتى * امام است او ، اگر چه پيش من او طفل شاب آمد حضورش ايستادى ، كفش پايش بر ، بجا هشتى * مرتّب كردى آنچه بر تن پاكش ثياب آمد « 1 » در روز تولّد حضرت ابو جعفر جواد عليه الصلاة و السلام ، نور الهى در جهان تابيدن گرفت و ديدگان را روشن ساخت . لطف ربوبى ، پس از انقضاء مدّت امامت حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام ، او را براى امّت اسلام مهيّا ساخته بود تا لحظه‌اى زمين ، بدون خليفهء خداوند و حجّت باقى نماند ، خلأ پر شود و خطاها اصلاح شود . اين سنّت خداى تعالى است كه در مورد امامان پيشين نيز جارى گشت و هرگز براى سنّت خداوند تغييرى نيست . از همين رو ، خداى مهيمن ، براى تصدّى امر امامت ، ذات پاكى را آفريد تا از نور درخشان وجودش ، امت اسلام بهره‌ها ، گيرد و از روش صحيح و درياى علم و هدايت نجات‌بخش او استفاده‌ها نمايد . . .

--> ( 1 ) - علامه محمد صالح حائرى مازندرانى ( متوفى 1391 ) - ديوان الادب ، ص 281 .