گوهر خود بازگرديد . شمر فرياد زد : اى پسر فاطمه چه مىگويى ؟ گفت : من و شما با هم كارزار مىكنيم و بر زنان گناهى نيست تا من زنده‌ام ( عتات ) آن سركشان خود را از حرم من بازداريد . شمر گفت : حق دارى و درست گفتى . آنگاه فرياد زد : از حرم اين مرد دور شويد و آهنگ خود او كنيد كه حريفى جوانمرد و بزرگوار است . پس مردم روى به دو آوردند يك شربت آب مىخواست و هر وقت رو به سوى شريعه مىكرد همه يكباره حمله مىكردند و او را از آب دور مىساختند . ( 1 ) ابن شهر آشوب گويد : ابو مخنف از جلودى روايت كرد كه : حسين عليه السّلام بر اعور سلمى و عمرو بن حجّاج تاخت و اينها با چهار هزار مرد بر شريعه بودند و اسب در آب راند چون اسب سر در آب كرد كه بنوشد حسين عليه السّلام فرمود : تو تشنه‌اى و من هم تشنه‌ام و اللّه من آب نمىخورم تا تو آب بنوشى . چون اسب آواز امام بشنيد سر بلند كرد گويى كلام آن حضرت را فهميد پس حسين عليه السّلام فرمود : من آب مىنوشم تو هم بنوش پس دست دراز كرد مشتى آب برداشت سوارى گفت : يا ابا عبد اللّه تو از خوردن آب لذّت مىبرى و حريم تو را غارت كردند پس آب را بريخت و بر آن قوم بتاخت و آنها را دور ساخت ديد سراپرده سالم است . مترجم گويد : اين گونه غفلت و فريب شايستهء مقام امامت نيست هر چند جلودى از مشاهير اخباريّين است . و امير المؤمنين فرمود : لا استغفل عن مكيدة و اگر از امامت هم قطع نظر كنيم فطانت آنان قابل انكار نيست . و خواجه طوسى در سياق شرايط نبوّت در تجريد فرمايد : « و كمال العقل و الذّكاء و الفطنة و قوّة الرّأى و عدم السّهو » . و علّامهء حلّى در شرح آن فرموده است : « لانّ ذلك من اعظم المنفّرات عنه » و كسى را كه اين گونه فريب دهند و او فريب خورد مردم به او مىخندند و افسوس و مسخره مىكنند و پيغمبر و امام از اين منفّرات منزّهند تا حجت بر مردم تمام شود و نگويند امامى كه فريب مىخورد و رأى كامل نداشت چگونه ادّعا مىكرد كه فعل و قولش حجّت است و اسب با او سخن مىگفت . ( 2 ) مجلسى در جلا گويد : بار ديگر با اهل بيت وداع كرد و به صبر و شكيبايى فرمود و نويد ثواب و اجر داد و فرمود : ازارها بپوشيد و آمادهء بلا باشيد و بدانيد كه حافظ و حامى شما خداست و از شرّ دشمنان شما را نجات دهد و عاقبت امر شما را نيكو گرداند و دشمنان شما را به انواع بلا عذاب كند و در عوض اين بليّت به انواع نعمتها و كرامات برساند پس شكايت