محمد بن حسين رازي
422
نزهة الكرام و بستان العوام ( فارسي )
از كافران است . اى محمد ، اگر بنده عبادت كند تا منقطع شود و منكر ولايت ايشان باشد روز قيامت او را در دوزخ كنم . مىخواهى كه ايشان را بينى ؟ گفتم : بلى . گفت : فرا پيش رو و نظر كن . فرا پيش رفتم و على بن ابى طالب و حسن و حسين و على بن الحسين و محمد بن على و على بن محمد و جعفر بن محمد و موسى بن جعفر و على بن موسى و محمد بن على و حسن بن على و مهدى ديدم صلوات - و سلامه عليهم اجمعين ، مثل كوكب درى در ميان ايشان . گفتم : يا رب اينان قوماند ؟ گفت اينان ائمهاند و آن قائم است حلال من حلال كند و حرام من حرام كند و انتقام خواهد از دشمنان من . يا محمد ، او را دوست دار كه من او را دوست مىدارم و آنكه او را دوست دارد . جابر گويد : چون سالم از نزد حجر بازگشت از پى او برفتم تا با عمر سوگند مىدهم ترا به خدا كه جز از پدرت ترا كسى ديگر خبر داد بدين نامها ؟ گفت ، حديث : روايت است از رسول صلى اللّه عليه و آله اما من نزد كعب الاخبار بودم شنيدم ازو كه گفت ائمهء اين امت بعد از رسول صلى اللّه عليه و آله بر عدهء نقباء بنى اسرائيل باشند . نظر كرديم على مىآمد ، گفت : اين اول ايشان باشد و يازده از فرزندان ايشان باشند پس كعب الاخبار نامهاى ايشان بر شمرد از توريت ايليا ، و به روايتى ديگر تفونيث ، قيدار ، ادوئيل ، مفسام ، مشماع : ادوما : منشأ [ مسا ] ، هدآد ، تيما ، يطول يافش ، و آقيدما . ابو عامر هشام دستوانى گويد : جهودهاى به حيره ، يعنى زمين كربلا ، از احبار يهود بود ، نامش اعثوا بن اوسا ، عالم بود . اين نامها از وى پرسيدم . گفت : اين صفات از كجا بدانستى ؟ گفتم : اين اسما است . گفت : اين نه اسماء است بلكه صفات است ، اگر اسما بودى مكرر شدى در اشخاص ديگر . اما صفات و نعوت است به عبرى از آن قومى معين در توريت نوشته است و اگر از غير من پرسى نداند و اگر داند نگويد . گفتم : از بهر چه ؟ گفت : تا بدان جاهل بود و