عنود و منقطع نمودن گروهى لجوج ، آن هم در مواردى خاص بظهور مىرسيده است . آرى ، معجزات ايشان را كسى پذيرا است كه محبتشان به دل دارد ، آنگاه كه عاشق صفات كمال و جمال خداونديست و آن صفات را در وجود ايشان متجلى مىيابد . بعضى عرفا گويند ائمهء ما اهل رياضت بودند و مثلا در سلطنت به نان جوين اكتفا كرده و لباس خشن و وصله‌دار به تن مىكردند . بنا بر اين ازين راه به كرامات و خرق عادات و معجزات رسيده‌اند ؛ اما اين سخن درستى نيست . خرق عادات صاحب رياضت را چه قياس با قدرت و مقام صاحب ولايت كه واسطه فيض و هدايت است ! اگر مىبينيم ، امام زندگى پررياضتى دارد از اين جهت است كه شخص امام امت ، ولى خدا و وابسته به اشراقات ربانى و در بند بندگى اوست . او مؤمن به غيب و برافراختهء دست يزدانى و پيوسته به انوار صمدانى و پر از رحمت و صفات انسانى است و مىبايد در زمان حكومت خود تأسى به اضعف رعيت خود كند نه براى رياضت ، بلكه مىخواهد تا زندگى و حال پست‌ترين آنها را درك كرده باشد كه فرمودند : « ان اللّه تعالى افترض على ائمة العدل ان يقدروا لانفسهم بالقوام كيلا يتبيغ بالفقير فقره » « * »

--> * ( خطبه 207 نهج البلاغه ) و من كلام له عليه السلام بالبصرة ، و قد دخل على العلاء بن زياد الحارثى و هو من اصحابه يعوده . . . ترجمه : هنگامى كه مولاى متقيان به بصره وارد شد براى عيادت يكى از اصحابش به نام علاء بن زياد حارثى كه بيمار شده بود خانهء وى را وسيع و مجلل ديد ، او را فرمود با اين خانهء بزرگ در دنيا چه مىخواهى بكنى و تو در سراى ديگر به خانه وسيع و مجلل محتاج‌ترى ؛ بلى ، اگر بخواهى ، با اين خانه ، مىتوانى به خانهء آخرتت نيز برسى بدينسان كه در آن مهمان بنوازى و صلهء ارحام كنى و حقوق الهى را از صدقات و خمس و زكات و نفقات بپردازى . -