و قال لرجل أتاه : أ لا أدلّك على أمر يدخلك اللّه به الجنّة ؟ قال : بلى يا رسول اللّه . قال : أنل ممّا أنالك اللّه . قال : فإن كنت أحوج ممّن أنيله ؟ قال : فانصر المظلوم . قال : فإن كنت أضعف ممّن أنصره ؟ قال : فاصنع للأخرق . قال : فإن كنت أخرق ممّن أصنع له ؟ قال : فاصمت لسانك إلّا من خير . أما يسرّك أن تكون فيك خصلة من هذه الخصال تجرّك إلى الجنّة ؟ مردى بر رسول خداى درآمد فرمود : ترا به كارى دلالت كنم كه خداوندت بدان بهشت عطا كند ؟ عرض كرد : بفرما يا رسول اللّه . فرمود : در راه خداوند عطا كن از آنچه خداوندت عطا كرده . عرض كرد : تواند شد كه من محتاج‌تر از او باشم . فرمود : نصرت مظلوم مىكن . گفت : اگر من ضعيف‌تر از او باشم ؟ فرمود : نيكوئى كن با مردم بدخو . عرض كرد : بلكه من بدخوتر باشم ؟ فرمود : جز در كار خير زبان مگشاى . آنگاه فرمود : شاد نمىشوى كه يكى از اين صفات در تو باشد و تو را به جنّت كشاند ؟ مردى در حضرت رسول معروض داشت كه : يا رسول اللّه به چه چيز از انبيا پيشى گرفتى ؟ و حال آن كه از قفاى ايشان بعثت يافتى . فقال : إنّى كنت أوّل من امن بربّي ، و أوّل من أجاب ، حيث أخذ اللّه ميثاق النّبيّين ، أَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ « 1 » فكنت أوّل نبيّ . قال : بلى ، فسبقتهم بالإقرار باللّه عزّ و جلّ . فرمود : اول كس من بودم كه به خداوند ايمان آوردم ، و آن هنگام كه خداوند از پيغمبران عهد مىستد ، اول كس من بودم كه فرمان أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ را در پاسخ بلى گفتم ، و در اقرار به وحدانيّت خدا از همه پيغمبران پيشى گرفتم . و قال : ما آمن بي من بات شبعان و جاره جائع و ما من قرية يبيت فيهم جائع فينظر اللّه اليهم يوم القيمة : مىفرمايد : با من ايمان ندارد آن كس كه سير بخوابد و همسايه‌اش گرسنه باشد ، و در هر قريه كه گرسنه در آنجا شب به روز كند و مردم قريه رعايت او نكنند ، خداوند در قيامت نظر عنايت از ايشان بازگيرد . و قال : أعوذ باللّه من جار السّوء فى دار اقامة ، تراك عيناه و يرعاك قلبه ، ان رآك بخير ساءه ، و ان رآك بشّر سرّه : از همسايه بد به خداوند پناهنده بايد بود ، چه همواره تو را نگران است ، چون ادراك راحتى نمائى او را بد آيد ، و اگر به زحمتى در افتى خشنود گردد .

--> ( 1 ) . سورهء اعراف ، آيه 172 : و آنها را بر خودشان گواه گرفت ، [ آيا من پروردگار شما نيستم ] .