ألسنتهم من فضول الكلام و بطونهم من فضول الطّعام . فرمود : اين جماعت آنانند كه زبان را از بيهوده‌گوئى به بند كشند ، و شكم را از بسيارخوارى محبوس دارند . يا أحمد إنّ المحبّة للفقراء و التقرّب إليهم ، قال : يا ربّ و من الفقراء ؟ قال : رضوا بالقليل ، و صبروا على الجوع ، و شكروا على الرّخاء ، و لم يشكوا جوعهم و لا ظلمأهم ، و لم يكذبوا بألسنتهم ، و لم يغضبوا على ربّهم ، و لم يغتمّوا على ما فاتهم ، و لم يفرحوا بما آتاهم . فرمود : اى احمد همانا محبّت خاص فقرا و نزديكى با ايشان است . عرض كرد : فقرا كدامند ؟ خطاب رسيد : آن جماعتند كه با زحمت جماعت صابر ، و در خصب نعمت شاكرند ، از گرسنگى و تشنگى شاكى نشوند ، و به دروغ و كذب حاكى نگردند ، و چون از طمع و طلب برخوردار نگردند با پروردگار غضب نكنند ، و بدانچه از دست رفت حزين و غمخور نيايند ، و بدانچه از نعمت و فرحت درآمد طغيان و بطر « 1 » نورزند . يا أحمد محبّتي محبّة الفقراء ، و قرّب مجلسهم منك أدنك ، و بعّد الأغنياء و بعّد مجلسهم منك ، فإنّ الفقراء أحبّائي . يا أحمد لا تتزيّن بلين اللّباس ، و طيب الطّعام و لين الوطاء ، فإنّ النّفس مأوى كلّ شرّ ، و هي رفيق كلّ سوء ، تجرّها إلى طاعة اللّه ، و تجرّك إلى معصيته ، و تخالفك في طاعته ، و تطيعك فيما يكره ، و تطغى إذا شبعت ، و تشكو إذا جاعت ، و تغضب إذ افتقرت ، و تتكبّر إذ استغنت ، و تنسى إذا كبرت ، و تغفل إذا أمنت ، و هي قرينة الشّيطان و مثل النّفس كمثل النّعامة ، تأكل الكثير ، و إذا حمل عليها لا تطير ، و مثل الدّفلى لونه حسن و طعمه مرّ . مىفرمايد : اى احمد دوستدار من دوستدار فقرا است . پس بخوان با خويشتن درويشان را و نزديك كن با خود مجلس ايشان را تا نزديك كنم تو را با خود ، و از اغنيا و مجالست ايشان مباعدت جوى ؛ زيرا كه فقرا دوستان منند . اى احمد از پى نرمى پوشش و نيكوئى خورش مباش ، همانا نفس مخزن و مصدر شرور و رذائل است ، چندش كه به طاعت خداى خوانى به سوى عصيانت كشاند ، چون طاعت يزدان خواهى مخالف باشد ، و چون اطاعت او كنى مؤالف گردد ، هرگاه اسير شود طغيان ورزد و اگر گرسنه ماند شكايت آغازد ، و چون از فقر تعب بيند غضب كند ، و هرگاه لباس غنا پوشد در تكبر كوشد ، و به فراموشى رود و چون بزرگ شود ، طريق

--> ( 1 ) . بطر : استخفاف ، سبك شمردن از روى جهالت ، بطر : باطل و هدر .