در هجو ابو سفيان بن حرب گويد : غدا أهل حضني ذي المجاز بسحرة * و جار ابن حرب بالمحصّب ما يغدو كساك هشام بن الوليد ثيابه * فأبل و أخلف مثلها جددا بعد قضى وطرا منه فأصبح غاديا * و أصبحت رخوا ما تخبّ و ما تعدو فلو أنّ أشياخنا ببدر شهوده * لبلّ متون الخيل معتبط ورد فما منع العير الضّروط ذماره * و ما منعت مخزاة والدها هند در هجو ابو لهب گويد : أبا لهب أبلغ بأنّ محمّدا * سيعلو بما أدّى و إن كنت راغما و إن كنت قد كذّبته و خذلته * وحيدا و طاوعت الهجين « 1 » الضّراغما و لو كنت حرّا فى أرومة هاشم * و فى سرّها منهم منعت المظالما و لكنّ لحيانا أبوك ورثته * و مأوى الخنا منهم فدع عنك هاشما سمت هاشم للمكرمات و للعلى * و غودرت فى كأب من اللّؤم جاثما عبد اللّه بن رواحه عبد اللّه بن رواحة بن ثعلبة بن امرئ القيس بن عمرو بن امرئ القيس بن مالك بن الاغر بن ثعلبة بن كعب بن الخزرج بن الحارث الانصارى الخزرجى الصّحابى البدرى است ، كنيت او ابو محمّد و به روايتى ابو رواحه است و بعضى ابو عمرو گفته‌اند ؛ و نام مادر او كبشه دختر واقد بن عمرو بن الاطنابهء خزرجيه است . يك تن از نقباى ليلة - العقبه است ، در تمامت غزوات ملازم ركاب رسول خداى بود ، - چنان كه قصّه‌هاى او و امارت او در غزوهء مؤته در اين كتاب مشروح افتاد - و او يك تن از شعراى حضرت رسول است . قال رسول اللّه : نعم عبد اللّه عبد اللّه بن رواحة . عبد اللّه گويد : وقتى در مسجد رسول خداى درآمدم و فرمان رفت تا نشستم . فقال لى : كيف تقول الشّعر ؟ قلت : انظر فيه ثمّ اقول . قال : فعليك بالمشركين . فرمود : چگونه شعر مىگوئى ؟ عرض كردم كه : نخست مىانديشم ، آنگاه ابتدا مىكنم .

--> ( 1 ) . هجين : به معنى ناكس و فرومايه است .