بخواند : دع ذا و عدّ القول فى هرم * خير الكهول و سيّد الخطر و با پسر هرم گفت : از آنچه زهير پدرت را مدح كرده انشاد كن . و او نيز شعرى چند قرائت كرد . فقال عمر انّه كان ليحسن فيكم المدح ، قال و نحن و اللّه كنّا لنحسن له العطيّة ، فقال قد ذهب ما أعطيتموه و بقى ما أعطاكم . عمر با پسر هرم گفت : همانا زهير از بهر شما مدايح نيكو نهاده ، پسر هرم گفت : سوگند با خداى كه ما نيز او را نيكو عطا كرديم . گفت : آنچه شما عطا كرديد از بهر او نپائيد و عطاى او از بهر شما پائيده است . و نيز وقتى با پسر زهير گفت : ما فعلت الحلل الّتى كساها هرم أباك ؟ قال أبلاها الدّهر قال لكنّ الحلل الّتى كساها أبوك هرما لم يبلها الدّهر . گفت : آن جامه‌ها و زينتها كه هرم با پدرت زهير عطا كرد چه شد ؟ گفت : روزگار كهنه و ناچيز كرد . عمر گفت : آن را كه پدرت هرم را بپوشانيد ابدا روزگار كهنه و ناچيز نتواند كرد . زهير گويد : فلا تكثر على ذى الضّغن عتبا * و لا ذكر التّجرّم للذّنوب فان تك فى صديق او عدوّ * تخبّرك العيون عن القلوب و هم زهير گويد : اكفّ لسانى عن صديقى فان اجىء * اليه فانّى عارق كلّ معرق و فى الحلم ادهان و فى العفو دربة * و فى الصّدق منجاة من الظّلم فاصدق و من يلتمس حسن الثّناء بماله * يصن عرضه عن كلّ شنعاء موبق همانا زهير را دو زن بود : نخستين : امّ اوفى . دويم : كبشه دختر عمار بن العدىّ الغطفانى . امّ اوفى عقيم بود هيچ فرزند نياورد ، زهير ناچار شده كبشه را تزويج كرد و او كعب و بحير را بزاد . اين امر بر امّ اوفى گران آمد و خوى را درشت كرد و شراست طبع پيش نهاد و چندان به خشونت خلق و كلمات زشت زهير را رنجه ساخت كه او را طلاق گفت . چون امّ اوفى را ديدارى نيكو و شمايلى زيبا بود فراق او بر زهير شاق افتاد و اين شعر بگفت و از اين در است كه بيشتر در اشعار خود او را ياد كند : لعمرك و الخطوب مغيّرات * و فى طول المعاشرة التّقالى لقد باليت مظعن امّ اوفى * و لكن امّ اوفى لا تبالى فامّا اذا نايت فلا تقولى * لدى صهر اذلت و لم تذالى