( 1 ) روايت كرده است : غنائم را به پنج قسمت تقسيم كرد ، آنگاه خمس آن را قبل از تقسيم در اختيار گرفت . آن حضرت هر كسى را كه مىخواست به ديگرى مىبخشيد . تا او را به خدمت بگيرد يا بفروشد . همچنين در مورد اثاثيهء آنها اين حكم را جارى كرد و قبل از تقسيم ، آن را تخميس كرد و همچنين خمس نخلستان‌هاى آن را جدا نمود . كسى كه غنائم را بين مسلمانان تقسيم مىكرد ، محميّة بن جزء زبيدى بود . و روايت كرده است : آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله فرمود : مادر و فرزندانش از هم جدا نشوند تا بالغ شوند . پرسيدند : نشانهء بلوغ آن چيست ؟ فرمود : تا هنگامى كه دختران قاعده و پسران محتلم شوند . براى همين مادر به همراه فرزندان كوچكش فروخته مىشد و بين مادر و دخترى كه به بلوغ رسيده بود ، جدايى مىانداختند و همچنين بين دو خواهرى كه به بلوغ رسيده بودند ، جدايى انداخته مىشد . . . و اگر بچهء كوچكى مادر نداشت ، او را به غير مسلمان نمىفروختند . ( 2 ) گفته‌اند : هنگامى كه مىخواستند اسيران را تقسيم كنند ، دختران و زنان جوان را در كنارى و پير زنان را در گوشهء ديگر جاى دادند . . . و آنگاه گروهى از آنها به عثمان بن عفّان و عبد الرحمن بن عوف فروخته شد . در اين حال عبد الرحمن ، عثمان را مخير كرد كه هر گروه را كه مىخواهد ، بردارد . . . و عثمان گروه پيرزنان را برداشت . . . و در نتيجه سود زيادى نصيب وى شد ، زيرا پيرزنان بر خلاف جوانان ، اموال زيادى به همراه خود داشتند . طايفه ديگرى از آنها به همراه سعد بن عباده به شام فرستاده شدند تا آنها را بفروشند و اسب و سلاح خريدارى كنند و طايفهء ديگرى به نجد فرستاده شدند . ( 3 ) و از محمد بن مسلمة روايت كرده است : سهم من و اسبم از اسرا و زمين و اثاثيه 45 دينار زرد شد كه در آن روزگار با اين مبلغ يك زن را به همراه فرزندش خريدم و ديگران هم مثل من بودند . و از أسلم بن نجرهء ساعدى نقل كرده است : ابو الشحم يهودى دو زن را به مبلغ صد و پنجاه دينار خريدارى كرد كه هر كدام از آنها سه فرزند دختر و پسر داشتند . روايت كرده است : آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله براى خلّاد بن سويد كه زير ديوارهاى قلعه با سنگى كه پرتاب شده بود ، كشته شد ، سهمى قرار داد و براى ابى سنان بن محصن كه در ميان جنگجويان حضور داشت و فوت كرد ، سهمى قرار داد . و پنج زن نيز در غزوه بنى قريظه حضور داشتند كه سهمى براى آنها قرار نداد ؛ اما چيزى را به آنها اعطا كرد . « 1 »

--> ( 1 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 521 - 525 .