( 1 ) ج ) شتر نر سالم را داغ مىزدند تا شتر مادهء مريض خوب شود ! هنگامى كه شتر ماده‌اى مريض مىشد و در دهانش يا اطراف آن زخم‌ها و شكاف‌هايى ايجاد مىشد ؛ شتر نر سالمى را مىآوردند و به دهان و دست‌ها و بازوانش داغ مىزدند تا به گمان آنها شترهاى ماده خوب شوند ! البته بعضى از مؤرخان متأخر احتمال داده‌اند كه اين كار ريشهء علمى و پزشكى داشته و شايد همان مايه‌كوبى باشد ؛ ولى هنگامى كه مشاهده مىكنيم آنها اين كار را تنها با يك شتر نر انجام مىدهند ؛ مىفهميم كه چيزى جز خرافه و اوهام نبوده است . ( 2 ) د ) شترى را بر قبر حبس مىكردند تا ميت به هنگام حشر بر آن سوار شود ! هنگامى كه شخص بزرگى از آنها فوت مىكرد ، در كنار قبرش گودالى را حفر مىكردند و شترى را در آن حبس مىنمودند تا از گرسنگى و تشنگى بميرد و گمان مىكردند كه ميّت سوار آن مىشود و در روز حشر پياده و بدون وسيله نمىماند . ( 3 ) ه ) پى كردن شترى بر سر قبر ميت ! هنگامى كه شخص كريم و بزرگى از آنها فوت مىكرد ، شترى را براى پذيرايى از مهمان‌ها نحر مىكردند و نزديكانش اين شتر را بر بالاى قبرش قربانى مىكردند تا به اصطلاح ميّت را تكريم كرده باشند ! اسلام با تمام اين اوهام و خرافات به مبارزه برخاست و چنين كارهايى را ظلم به حيوانات شمرد و هنگامى كه ما احكام اسلام را در مورد حمايت از حيوانات بررسى مىكنيم ، در مىيابيم كه ظهور اسلام در حقيقت انقلابى عليه اين آداب و افكار جاهلى بوده است . از ميان ده‌ها حكم اسلام در مورد حيوانات ، كافى است به همين نكته توجه كنيم كه اسلام حقوقى را براى حيوان بر عهدهء صاحبش قرار داده است . « 1 » ( 4 ) و ) درمان بيماران : به عقيده آنها اگر مار و عقرب گزيده ، تكه‌اى از مس به همراهش داشت ؛ مىمرد و براى همين گردن‌بندى از طلا و نقره به گردنش مىآويختند تا درمان شود و اگر شخصى به وسيلهء سگ هار گزيده مىشد ، مقدارى از خون بزرگ قبيله يا شيخ عشيره را بر جاى زخم مىگذاشتند تا شفا يابد ! اين رسم در اين بيت معروف آمده است : احلامكم لسقام الجهل شافية * كما دمائكم تشفى من الكلب

--> ( 1 ) . در اين باره ر . ك : من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 286 - 292 .