از آن حضرت ، جواب فرمود كه بگو : بايد آن شخص صد دينار بدهد . چون گفت به منصور ، فقها گفتند كه بپرس از او كه چرا بايد صد اشرفى بدهد . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : ديه در نطفه بيست دينار است ، و در علقه شده بيست دينار ، و در مضغه شده بيست دينار ، و در روييدن استخوان بيست دينار ، و در بيرون آوردن لحم [ 1 ] بيست دينار ، يعنى براى هر مرتبه بيست دينار زياد مىشود تا مرتبه‌اى كه خلقتش تمام مىشود و هنوز روح ندميده صد دينار مىشود ، و بعد از اين اطوار حقّ تعالى او را روح مىدهد و خلق آخر مىشود و مرده ، به منزلهء بچه در شكم است كه اين مراتب را سير كرده و هنوز روح در آن ندميده . ربيع برگشت و جواب حضرت را نقل كرد ، همگى از اين جواب به شگفت در آمدند آن‌گاه گفت : برگرد و بپرس از آن حضرت كه ديهء اين ميّت به كه مىرسد ، مال ورثه است يا نه ؟ حضرت در جواب فرمودند : هيچ چيز از آن مال ورثه نيست ، زيرا كه اين ديه در مقابل آن چيزى است كه به بدن او رسيده بعد از مردنش ، بايد به آن مال حجّ داد براى ميّت ، يا صدقه داد از جانب ، او يا صرفش كرد در راه خير . [ 2 ] سوم : حديث ابو خالد زبالى و آنچه مشاهده كرد از دلايل آن حضرت : شيخ كلينى روايت كرده از ابو خالد زبالى كه گفت : وقتى كه مىبردند حضرت امام موسى عليه السّلام را به نزد مهدى عبّاسى ، و اين اوّل مرتبه بود كه حضرت را از مدينه به عراق آوردند ، منزل فرمود آن حضرت به زباله ، پس من با او سخن مىگفتم كه مرا غمناك ديد فرمود : ابو خالد ! چه شده مرا كه مىبينم تو را غمناك ؟ گفتم : چگونه غمناك نباشم و حال آن كه تو را مىبرند به نزد اين ظالم بىباك و نمىدانم كه با جناب تو چه خواهد كرد ؟ فرمود : بر من باكى نخواهد بود ، هرگاه

--> [ 1 ] گوشت . [ 2 ] مناقب ، ج 4 ، ص 263 .