باب دويم در بيان احاديثى كه سيد المرسلين - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در مناقب امير المؤمنين - كرّم اللّه وجهه - فرموده و ذات فايض البركاتش را با حسن وجوه ستوده و هر حديثى كه در اين مجموعهء محموده مسطور است ، مستور نماند كه به كتب معتبره و جامع و راوى آن منسوب كرده شد ؛ اگر خطرهء مضمومه خاطر فاطر كس خطور كند ، آن كتب را به دست آورده دفع خطره نمايد و به تحقيق يقين كامل حاصل است . هرگاه احاديثى كه در كتب معتبرهء متداوله توارد يافته و جمع علما و فضلاى عرب و عجم بر ايرادش متّفق باشند ، بلاشك و ارتياب مبرّ است و از شايبه وضعى و مستثنى به خطاب مستطاب اصلى است . منقبت : قال النّبى - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : « كنت انا و علىّ نورا بين يدى اللّه مطيعا يسبّح اللّه ذلك النّور و يقدّسه قبل ان يخلق آدم اربعة عشر الف عام فلمّا خلق اللّه آدم ركب ذلك النور فى صلبه فلم يزل ينقله من صلب حتى اقرّه فى صلب عبد المطلب فقسمه قسمين : فصيّر قسمى فى صلب عبد اللّه و قسم على فى صلب ابى طالب - عليه السّلام - فعلىّ منّى و انا منه . » 7781224 خ 0 1 خ ترجمه : در كتاب اربعين ابو المكارم الحسن الدّامغانى و نزل السّايرين شرف الدّين در