تكلنى لا اب لى و لا امّ ؟ ابو طالب را بر وى شفقت آمد و گريه كرد و گفت : و اللّه لاخرجنّ به معى و لا يفارقنى و لا افارقه ابدا . « 1 » چون به بصرى فرود آمدند به زمين شام و ابو طالب وى را نگاه داشتى در شب و روز ، راهبى بحيرا نام بديد آن غمامه كه بر سر محمّد سايه مىكرد و بدانست كه در آن ميان محمّد آخر الزّمان است . ضيافتى ساخت و جملهء قافله را به خانه برد . و وى هرگز كسى را ضيافت نكردى . و از ابو طالب پرسيد كه : وى پسر كيست ؟ گفت : پسر من . بحيرا گفت : نبايد كه پدر وى زنده باشد . ابو طالب گفت : پسر برادر من است . وى طفل رضيع بود كه پدر و مادر وى بمردند . گفت : صدقت . نگاه دار ؛ كه وى رسول است و من علامات وى كه در وى موجود است در كتب سلف خوانده‌ام . و جهودان و نصارا همانجا قصد قتل وى كردند ، بحيرا مانع شد به انواع حيل و لطف و شفاعت و وعيد . ابو طالب گويد در اين معنى : انّ ابن آمنة النّبىّ محمّدا * عندي به مثل منازل الاولاد لمّا تعلّق بالزمام رحمته * و العيس قد قلّصن بالازواد فارفضّ من عينىّ دمع ذارف * مثل الجمان مفرّق الافراد راعيت فيه قرابة موصولة * و حفظت فيه وصيّة الاجداد و امرته بالسّير بين عمومة * بيض الوجوه مصالت انجاد ساروا لابعد طيّة معلومة * و لقد تباعد طيّة المرقاد حتّى اذا ما القوم بصرى عاينوا * لاقوا على شرك من المرصاد حبرا فاخبرهم حديثا صادقا * عنه و ردّ معاشر الحسّاد قوما يهودا قد رأوا ما قد رأى * طلّ الغمام و عزّ ذى الاكباد ساروا لقتل محمّد فنهاهم * عنه و اجهد احسن الاجهاد

--> ( 1 ) - اعلام الورى / 28 .