فصل فى ولادته عليه السّلام و كيفيّة حالها يزيد بن قعنب رياحى و عبّاس بن عبد المطّلب گويند : ما روزى به ازاى كعبه نشسته بوديم كه فاطمه بنت اسد به زيارت خانه آمد و حامله بود به على و آخر روز نه‌ماهه بود . وى را طلق بگرفت . در ازاى كعبه بايستاد و گفت - روى سوى آسمان كرده - كه : خداوندا ، من ايمان دارم به تو و به هر رسول و نبى كه از قبل تو است و به كلمات جدّ خويش ابراهيم خليل . به حقّ اين خانه و بانى اين خانه و به حقّ اين مولودى كه در شكم من است و با من سخن مىگويد و مناجات مىكند كه او مونس من است در سخن گفتن و [ من يقين دارم كه ] او نشانى است از نشانهاى تو و دليلى است از دلايل تو ، كه اين ولادت بر من آسان گردانى و بپوشانى . در حال كعبه گشوده شد ، در آنجا رفت و در بسته گشت . هيچ‌كس نتوانست كه نزد وى رود ؛ كه در گشوده نمىشد . تا سه روز در آنجا بماند . روز سوم بيرون آمد و گفت : حق تعالى مرا برگزيد و تفضيل نهاد بر زنان عالم كه پيش از من بودند . امّا آسيه ، عبادت خداى تعالى كرد مخفى در موضعى كه نشايد در آنجا عبادت كردن مگر از اضطرار و وى مختارهء حق تعالى بود . امّا مريم ، وى نيز مختارهء حق تعالى